Расколот и благодатта

Расколот во својата суштина е протест кон Црквата. Со него, се изразува сомнеж во самата автентичност на Црквата, се негира природата на Нејзиниот живот и се повргнува вистинитоста на нејзиното предание. Единствена причина за расколот е гордоста, како жална последица на недостаток од љубов кај оние кои во таква положба пребиваат. Воедно, расколот е најпогодна душевна состојба за зачнување и развој на секаква богопротивна заблуда, според што, истиот се покажал како матица и причина на сите ереси, односно, сеерес.
Расколникот го оправдува своето однесување со измислување недостатоци во верата и животот на Црквата, станувајќи еретик според својата зла воља. Тоа, порано или подоцна, се случува со сите расколници. Тие, најнапред, незадоволни од својата позиција во Црквата, ја обвинуваат истата за неправедност во уредување на нејзиниот живот, односно, за еклисијална ерес, за потоа, откако ќе го продлабочат јазот и процепот што го создале одвојувајќи се од Христа и останувајќи без Неговата благодат дадена во заедницата на Светиот Дух, целосно да ја извитоперат верата според страста на своите срца, станувајќи еретици.
Во нашиот случај, гордоста на расколот се пројавила како обид да се конституира самостојна Црква надвор од живото предание на историската Православна Црква присутна на овој простор, а врз антицрковна претпоставка за дисконтинуитет во преданието на Црквата и право на наследување и преемство на благодатта преку самоиницијативно и самоволно возобновување на Охридската Архиепископија, на близу 200 години по нејзиното згаснување. Притоа, за да биде срамот поголем, тоа било изведено без учество на канонски епископ, односно, без полнотата на даровите на Светиот Дух во Црквата, содржани во нејзините свети тајни.
Меѓутоа, Православната Црква е една и единствена која ја поседува полнотата на благодатните дарови на Светиот Дух, а секој што на било каков начин одстапува и се разделува од Неа – било преку ереста, расколот или во некоја друга своеволна збирштина, таквиот ја губи причесноста кон Божјата благодат. Помесната Црква произлегува и постои преку Соборната и Вселенска Православна Црква, а во расколот никогаш не суштествува вистинска благодат, изостануваат просветлени духовници, како и непрелестна (умно-срдечна) молитва, од единствена и проста причина што, доколку во срцата на расколниците пребива Светиот Дух, Тој самиот ќе повикуваше преку нивните молитви „Ава Оче“ и истите одамна ќе станеа свесни за своите гревови и положба во однос на спасението и животот вечен во Исуса Христа.
Токму таков е случајот и со расколот што се случува во Република Македонија. Имено, немајќи никакво издржано оправдание за упорното опстојување во таквата положба, духовните апологети и предводници на расколот, по гибелен совет на противникот на нивното спасение се обидуваат да ја обвинат Црквата од која по своја воља се одделиле (Пеќката Патријаршија), за недостаток на духовни дарби и просветлени духовници, што само по себе е ужасна хула на Светиот Дух. Нивната лукавост се состои во тоа што ваквото свое беспримерно дрско тврдење го аргументираат со наводно изостанување на дарот на умносрдечната молитва кај представниците на свештенството и верниот народ на Црквата, нешто, кое ниеден што според степенот на своето внатрешно смирение пред Бога навистина благодатно го поседува, токму за да не го загуби и оскверни дарот на Светиот Дух, како и за да не стане пленик на прелеста на нечестивиот, таквиот, никогаш не би се дрзнал јавно да го декларира и промовира како умешност со која „овладеал“ и „ја освоил“, а најмалку како причина и повод да се фали и превознесува презирајќи ги своите браќа во Христа Спасителот.
Сепак, оние кои се обидуваат да го оправдаат расколот со прелеста во која се западнати и ја доживуваат како присуство на благодатта до степен на просветление, па, дури и обожение пропратено со наводен дар на постојана умносрдечна молитва, можеме да ги упатиме и да се обидеме да им укажеме помош преку сведоштвата на светите оци, според чие верно предание, постојат три главни услови за еден човек да доживее вистинско присуство на Божјата благодат при бавење со умно-срдечната молитва. Едниот услов е човекот да има искрено и скрушено покајание, другиот услов е да не се подвизува заради доживувањата на присуството на благодатта и да не се смета достоен за истите, а услов над сите услови е човекот да биде во полно евхаристиско единство со Православната Црква.
Во спротивно, овцата која се издвоила од стадото ќе биде растргната од волците, односно, ќе западне во душепогубна прелест. Таквите луѓе, кои немаат единство со Црквата, а се во подвиг за стекнување на дарот на умно-срдечната молитва или други духовни дарови на благодатта Божја како духовништво, свештенство и сл., стануваат лесен плен на ѓаволот и во зависност од нивната сопствена представа за благодатта, доживуваат и гледаат светлина која им ја прикажува ѓаволот за да ги направи зависни и понизни слуги на лагата.
Во духовниот живот постојат карактеристики и репери за духовната зрелост, а исто така, постојат и методолошки искуства за начините на духовно напредување, но, не постојат правила и механизми на систематски автоматизам во одвивањето духовниот живот и достигнувањето на духовното единството со Бога во Светиот Дух, што по својата природа е длабоко харизматска појава, затоа што, само Бог знае што има во срцето на секој човек, не само подобро од другите, туку, далеку подобро и од него самиот, кое нешто им го открива на духовните оци и старатели, под услов и Тие самите да припаѓаат и учествуваат и да се посветени за таквиот призив во заедницата на Светиот Дух, односно, Светата Педестница која секојдневно се остварува во Светите Тајни на Православната Црква.
Според тоа, стекнувањето на степенот на духовна возраст е исклучиво според остварувањето на Божјата Промисла за местото и улогата на личноста на човекот како учесник и член во Црквата – Телото Христово. Оние кои се обидуваат да ја привлечат благодатта надвор од Црквата, каде востановените карактеристики и одлики на духовното растење и созревање целосно ја губат својата смисла, таквите, духовно напредуваат само кон својата конечна и трагична погибел.
Имено, според преданието на Црквата, благодатта не е дејствително условена и ограничена од светите тајни на Црквата (opus operantum), ниту пак, од личната достојност на свештенослужителот (opus operantis) кој му сослужува на Господа во Црквата, но, истата може да се пројави само кај оние кои искрено каејќи се во срцата свои, од сите сили и безусловно настојуваат и стремат да се спасат, најприсно соединувајќи се со Православната Црква. Во сите други случаи, не станува збор за дарови на благодатта, туку за прелест.
Тоа е така, затоа што благодатта не е цел самата за себе, туку средство кое има една проста намена, секого да го направи дел и да го соедини со Христа во Православната Црква. Затоа, духовните степени и раст се целосно аналогни на Црковната и Небесната Ерархија, а духовноста, која е плод на благодатта, не постои и не се остварува кај оние кои се подвизуваат одвоени од Христа. Нивната “духовност”, неминовно и без исклучок е скверна, блудна и демонска, односна, директно насочена против Православната Црква.
Имено, суштината на духовните дарби е да не приведат и присоединат кон изворот на благодатта, односно, личноста на Дародавецот, Господ Исус Христос. Затоа и молитвата не е некаква (јогинска) вештина која би била технолошки условена и определива. Напротив, умносрдечната молитва е мистична литургија на душата, пришто, целта и смислата е умот на човекот да се преобрази во Ум Христов, а причестувајќи се од умот и целиот човек да стане Христов, односно, Тело Христово.
Воедно, таквата молитва е и евангелие на душата, односно, поистоветување на душата со домостројот на спасението предаден преку животот Христов. Конкретно, умот човеков во срцето бива пречекан од Христа кој го води до смрт и воскресение за живот вечен. Притоа, умот на некои луѓе бива и воздигнат до грабнување и гледање на Таворската светлина која сведочи за Неговото преображение.
Кога првпат се отвора срцето, таму го среќаваме Христа, така што наеднаш ни станува премногу и до болка јасно, колкаво е неговото снисходење и милосрдие, какво е неговото дело и љубовна жртва за нас и од друга страна, ни се открива колку сме грешни и недостојни за таквата Негова жртва, па од нашето срце незапирливо и мирно потекуваат реки солзи кои не измиваат од глава до петици и целите стануваме ум.
Преку умно-срдечната молитва се исцелува најнапред силата на умот, потоа се утврдува неговата состојба на постојаност, а најнакрај, истиот станува дејствителен орган Христов, т.е. на благодатта Божја во Светиот Дух.
Ете, таква е смислата на дарот на умно-срдечната молитва кој ни е даден само за да постанеме Тело Христово и да и се приклучиме на Црквата, а не попусто и заради превознесување над другите, туку, откако примиме божествена храна, да не им се враќаме како кучињата на блуениците и да не го сокриваме талантот, туку да го вложиме онаму каде ќе се преумножи, во Црквата Божја.
Дополнително, не би требало да се губи од вид дека токму Литургијата на Православната Црква е жив приказ на духовноста, односно, присуство, случување и остварување на самиот духовен живот. Нашата духовност е наше учество во таа литургија, во тоа заедничко дело на сите христијани, остварување на животот на Христа Бога во нас. Начинот и видот на тоа учество е всушност степенот на духовниот раст во совршениот човек и совршениот Бог, Христос Спасителот.
Ако внимателно се набљудуваат заробениците и слугите на расколот, се забележува една многу жална пројава на гордост која со духовна терминологија се нарекува симонија. Според духот кој од нив произлегува, Тие се стремат кон духовни дарби заради угодување на сопствената суета и несвесно настојуваат да постанат духовни, па, дури и да направат црква, без Христа. Се разбира, таквата нивна состојба е трагично прелестна и истите, никогаш, ниту приближно нема да смогнат да вознапредуваат во умно-срдечната молитва до степен самите постанат орудие на благодатта и Светиот Дух. Очигледно, нивното познавање и искуство во духовноста е ограничено на голата буква и празните терминолошки формулации, без вистински плодови од сето тоа, односно, без вистинско покајание.
Во спротивно, доколку навистина беа причесни кон благодатта, таквите, најпрвин ќе станеа свесни и за фактот дека со чинот на самоволно прогласување на својот афтокефален статус во Православната Црква, го нарушиле принципот на нејзината соборност кој е од суштинско значење за природата на Црквата и со тоа, самите се расчлениле од Христа. Впрочем, прекинувајќи го општењето со Црквата во Светата Причест, се лишуваме од Светиот Дух и од благодатните дарови, вклучително и од дарот на умносрдечната молитва, епископството, свештенството, христијанството и од секој дар на љубовта Божја, затоа што, нема никакво христијанство, ниту, некој друг Христос и нема благодат, ниту поинаква вистина, а нема ни живот, ниту спасение – ништо од тоа го нема без Православната Црква и сето тоа го има единствено во Православна Црква.
Соочени со аргументите и фактите во врска со неможноста за поседување на полнотата на благодатта Божја во состојба на свесно и упорно опстојување во раскол со Православната Црква, како и со целосната неоснованост на себеоправдувањето преку осудување и омаловажување на личното достоинство на свештенството и членовите на Црквата, духовните лидери на оваа жалосна отпадија, во својата душепогубна острастенст да се брани и оправдува својата незавидна положба по секоја цена, одат и чекор понатаму, односно, прибегнуваат дури и кон искривоколчување на учењето, т.е. преданието на Црквата по однос на прашањата на нашата вера за начинот на остварување на единството на човекот со Бога, исфрлајќи теза за постоење на своевидно двојство во воспоставувањето односот, припаѓањето и единството кон Христа Богочовекот, односно, за независно и одвоено постоење на „видливо“ и „невидливо“ соединување на човекот со Бога, аналогно на што, употребуваат и квалификации за некакво „формално“ и „суштинско“ (неформално) единство, кои според нив (и нивните потреби) постојат и се остваруваат сосема независно и неусловено едно од друго.
Со тоа, овие луѓе, всушност тврдат дека единството кое се остварува во светите тајни на Црквата е само формален, односно, симболичен чин без суштинско значење и дека единството со Бога во полнотата на Неговата благодат може да биде достигнато и без фактичко учество во Телото Христово, односно, на еден спиритистички начин преку практикување на своевиден парадуховен, парамолитвен и во крајна инстанца, парацрковен начин на живот што механички го подражава преданието на Православната Црква, без жива поврзаност и вклученост во истото, односно, како некаква научна дисциплина и вештина.
Воедно, ваквото нивно тврдење имплицира дека единството во чашата со Телото и Крвта Христови представува нецелосно, надворешно, привидно и формално соединување со Христа во рамките на човечката природа, односно, дека постои поинакво, невидливо и духовно соединување според неговата божествена природа кое би требало да му претходи на евхаристиското, а се воспоставува и остварува сосема независно од истото, согласно правилноста на верата и подвигот на поединците, без оглед дали истите се во евхаристиско единство или се (само)организираат во паралелни, квази-црковни заедници.
Со ова утилитаристичко раздвојување на соединувањето со Бога во два различни чина, кон кое што прибегнуваат во обид да докажат дека дури и во нивната положба на доброволна издвоеност и раскол, сепак е возможно да се поседува некаква благодат и да се има некакво единство, тие несреќници несвесно повторуваат, актуелизираат и се поистоветуваат со една одамна осудена христолошка ерес, со која буквално се пропагирала дволичност на воплотеното Слово, т.е. заедно со постоењето на двете природи, паралелно постоење и на две личности Христови, аналогно на што, подобно на нечестивото учење на еретикот Несториј, тие афирмираат можност за посебно соединување со човекот Исус, а сосема друго соединување со Логосот и Синот Божји.
Сепак, за секој што има вистинско покајание и смирение, повеќе од јасно е дека нема и не може да има такво подвојување, односно, таму каде што постои единство со Бога, било да се работи за поединец или заедница, истото е и формално и суштинско, а ако на било кој начин единството изостанува, тоа се случува во целост. Исто така, чинот на спомнувањето на поглаварите на помесните Цркви во молитвите на Светата Литургија не е субјективно произволение на свештенослужителот, туку, тоа е произнесување на соборното сознание на Црквата за себе и за своите членови кои ја сочинуваат во дадениот историски момент, такашто, тоа видливо единство, како и сите видливи собитија на Светата Литургија и останатите богослужби, представува соборна манифестација на внатрешните својства на Црквата, едно од кое е и единството, т.е. едноста.
Затоа, Православната Црква во историјата е продолжување на настанот што се случил на Педесетница од Христовото Воскресение. Во таа пригода, која во Црквата постојано ја живееме и актуелизираме, Светиот Дух, во вид на пламени јазици, слегол врз соборот на апостолите. Не врз некого од нив посебно, туку, додека сите заедно пребивале во „горната одаја“, постојано молејќи се на Бога. Со тоа, сета полнота на духовните дарби и власта за нивно распоредување во делото за изградување на Црквата, му била предадена на севкупниот собор апостоли, чии директни наследници се денешните и идните епископи на Православната Црква.
Според правилото дека „Црквата е во епископот, доколку, епископот е во Црквата“, секој еден епископ е носител на полнотата на свештените дарби само како представник и полномошник на севкупниот собор од епископи, а помесните Цркви се живи органи на врховната соборно-апостолска власт и без оглед на нивното првенство по чест, големината на нивните јурисдикции или титулите што ги носат како патријаршии, архиепископии и слично, сепак, истите подлежат на соборна оценка и суд за своето дејствување, такашто, ниедна од нив, не се во апсолутна смисла автокефални.
Затоа, соборноста во апостолите е клучен критериум за правилно умножување на Црквата, токму, како што секој еден епископ бива ракоположен исклучиво консенсуално, односно, со учество или согласност на сите епископи членови на помесниот собор надлежен и ополномоштен за односната територија како представителен, извршен и судски орган на севкупниот собор епископи на Вселенската Православна Црква.
Аналогно на тоа, во Црквата, како жив организам што ја проникнува историјата и вечноста, не е можно било која инстанца да произлезе самата од себе, ниту е можно самата да си додели и превземе обем на овластувања или пак, чест на уважување, туку, за се си постои утврден беспрекорно правилен поредок што обезбедува соборноста да се распространува со љубов и да се протега како органско единство во Духот, поврзувајќи ги одделните членови во меѓусебен мир!
Според тоа, евхаристиското заедничарење е единствениот и врвен критериум за припаѓање и единство со Христа во Православната Црква и во тој критериум се содржани и божествениот и човечкиот аспект на личноста Христова, а дали имаме благодат или прелест се познава според тоа, дали ревнуваме за атрибутите на Црквата од Симболот на Верата, или пак, против нив!
Најпогубна последица од пребивањето во раскол е бледнеењето и губењето на црковната свест. Расколникот, немајќи учество во заедницата на Светиот Дух, престанува да размислува и расудува како член на Црквата и наместо, со помош на благодатен и преосветен соборен критери-ум, за сите нешта завзема став и суди според себеси, односно, според страстите, искуствата и опитите на сопствената, отпадната од Бога природа.
Таквото преобразување на свеста во луѓето кои доброволно пребиваат во раскол неминовно предизвикува расцеп или своевиден внатрешен раскол помеѓу нивните душевни сили и стремежи, односно, помеѓу нивните објективни духовни можности кои од расколот биваат целосно осакатени и стремежите да се суштествува (и завзема одредена хиерархиска позиција) во духовната стварност на совршената вера во Бога која во историјата се манифестира како Тело Христово, односно, Православна Црква.
Со време, заради нивното упорно настојување со сопствени сили и по сопствено наоѓање да организираат и оприсутнат Црква, свеста на овие луѓе целосно се политизира, односно, духовно корумпира, компромитира и обесветува. Како и сите разбојници, плашејќи се од губење на угледот, статусот и привилегиите како последица и заслужена казна за направените беззаконија, таквите во целост ја отфрлаат единствената можност за рехабилитација во Христа преку покајание и сите свои напори ги усмеруваат во стекнување на општествена и политичка моќ со помош на која, се надеваат насилно да ја озаконат својата приграбена и самопрогласена духовна стратифицираност.
Впрочем, очевидци сме колку жестоко овие современи иродити, како витлеемски младенец го гонат и настојуваат да го убијат Христа – Царот Небесен олицетворен во блаженството на Архиепископот Охридски Јован, добриот пастир на помесната Православна Црква.

Advertisements
Posted in на македонски јазик | Напишете коментар

Личност

Човековото битие го одредува духот што има пристап и превласт во неговото срце. Токму, духот е нашата татковина и наследство, нашиот непосреден род и достоинство. Човечката душа е неизоставно духоносна, неповторлива и непропадлива стварност, подеднакво онтолошка и есхатолошка, т.е. полнозначна и целисходна во секој свој двиг, бивајќи, едновремено, според правичноста и добродетелноста, односно, нејзината раскошност и богатство, блаженствена градина и царска палата, додека, во горделивоста и сладострасноста, нејзината чемерност и бедотија, сурова пустина и мрачна гробница на нашиот дух. Во љубовта, пак, таа, истата, може да се претвори дури и во херувимска колесница на Престолот Божји, односно, свечена носителка на Светиот Дух.

Сето тоа со нас бива според состојбата на нашата природа, соодветно на нашата човечност и посветеноста на душата кон одредена духовност, со влогот на нејзината несопирлива и неуништлива животна сила, од желба во смисла и од волја во разбирање, идеа и убедување, знаење и умеење, преку образување и воспитување, кон духовно исполнување и суштествено присоединување.

Според тоа, за нас луѓето, битието е прекрасно совршена, трајно неизменлива, незаборавно препознатлива, предназначено наменета и навистина добра, заложбена определба на нашата природа која ја нарекуваме личност.

Затоа, личноста не е случајна поза, ниту прилагодлив однос, туку самото битие кое со сета сила, во секоја ситуација, искрено и дејствително се принесува на соединување, односно, љубов.

Таа, како чинител на љубовта им е својствена на сите словесни суштества, со тоа што, кај човекот, за разлика од бестелесните духови, таа ја содржи полнотата на севкупното Божјо создание и потенцијалот за исполување, а со тоа и приемање на севкупната божествена љубов, односно, совршено присоединување кон Бога.

Следствено, само во личноста на човекот се содржи образот и подобието Божје, како што во секое Лице присуствува цела Света Тројца, а верата, надежта и љубовта, неразделно и неслеано, взаемно се пројавуваат, па, би можело да се рече дека личноста е вистинска или побожна човечност и само во личносното расположение човекот е способен чесно да му се принесе на Бога, да си спомне на Него достојно, да биде исполнет од Неговиот Свет Дух и претворен, од леб и вино, во Негов Дом, Тело и Православна Црква.

Воедно, личноста е свидетелство на Бога и Црквата. Таа е окно низ кое, со јасен и добар душевен вид е можно да се забележи и искуси надприродноста, односно, божественоста.

Поседувањето личност е поседување љубовен идентитет, а со него и благодат, односно, божествен дар за учествување во делото на љубовта, кое просто кажано е пролевање крв, заради примање дух или полагање на својата душа, нејзино привремено абење и загуба, токму заради вечно зачувување и прославување или уште, употреба на нашето тело (заедно со телесната мудрост) како воштеница, односно храна за семето на новиот живот, Словото Божје, кое е единствената скапоценост која постои и може да се стекне во себе и со која може да се купи целото Небесно Царство, кое е еднодушност во Бога.

Проблемот во разбирањето на личноста е во поимањето на слободата, односно, во неправилното поистоветување со распуштеноста, разузданоста и необврзаноста на либерализмот, што доведува до недоразбирања и расправии.

Недоразбирањето, пак, произлегува од загубата на чувство за слободата {с-лобо(в)-да(р)} како највозвишена душевна способност за примање, чување и предавање на љубовта заложена во нашето создавање, односно, во самата наша природа која како икона Божја, т.е., образ и подобие на божественоста, може да биде побудена само со личноста на Света Тројца, која дејствува од Отецот, низ Синот, во Светиот Дух.

Според тоа, слободата е способност сето постоење да се прими, чествува и предава како дар од љубовта, низ неа самата како врховен дар и во неа самата како врховна намена на сите дарби.

Затоа, потребата од слобода во љубовта е всушност барање докази од верата и чуда од надежта, што наместо христијани, не покажува за елини и јудеи, т.е., безлични и немилосрдни безумници.

Кога Бог му вели на Мојсеја „Јас сум Оној Кој што Е“, всушност кажува дека не е спознатлив и именллив според својата несоздадена надсуштествена природа, туку, само преку своите несоздадени природни енергии кои ни се достапни олицетворени во Оние кои се еден Бог – Света Тројца.

Така, ниту самото име Бог не се однесува на Неговата надсуштествена природа, туку, исто така, представува поим соопштен од дејството на Неговите несоздадени природни енергии. Затоа, единствениот поим што можеме да го користиме само за на Бога да му се обраќаме е всушност името што објавува Кој е Бог, односно, името на неговата личносност, Света Тројца, Неразделна и Неслиена, од Отецот, преку Синот, во Светиот Дух.

Се разбира, ваквата Божја изјава не треба да ја ставаме во контекст на егзистенцијалистичките филозофски тенденции и да конструираме персоналистичко богословие врз нејзините светоотечки интерпретации дека личноста Божја има онтолошко првенство над Неговата суштина, па дури и дотаму да се заклучува дека Бог како личност, односно, ипостасот на Отецот, со причинување на Божјото постоење како Света Тројца, всушност ја произведува и самата Божја суштина како некаков феноменолочки извод, метафорички комплекс и алегориски синоним на личното постоење.

Прашањето за нераскинливата поврзаност на постоењето на созданието со благата предвечна волја на Создателот содржана во логосите на битијата. Проблемот настанува со устројството на природата на човекот кој иако едно битие, сепак, за разлика од останатите созданија, како своевиден образец на космосот (микро или макро-космос во вселената) неразделно е сложен од свесна и несвесна стварност која е взаемно логосна во својата соз-дадена онтолошка смисла, додека, во есхатолошка, односно, поканета и очекувана од Бога конечна и совршена димензија, според свесното субјективно изволение, самата треба да се одповика и да одговори на призивот, та, во содејство и со помош на благодатта, да го исполни предназначеното подобие во полнотата на својата битијна логосност.

Според тоа, созданието, макар што е создадено “ни од што“ претходно постоечко, сепак, поседува одредена неизменлива иманенција според неизменливото Божјо изволение за сопствената природа и таквата онтолошка подлога која човечкото битие ја содржи во својата природно зададена сообразеност со Бога, не може да биде целосно уништожена ниту со противлогосната гномичка волја на поединецот, заради што, човекот, според својата природна, независна од свесната согласност на поединецот причесност кон Божјата волја за устројството на човечката душа како вечно постоечка и неуништлива стварност, не бива единечно разнебитен дури ни со конечниот праведен суд Господов, туку, продолжува да постои како конкретно битие со посебен идентитет и сопствена свест, според трајно приволеното определување на слободната волја, дури и во амбиентот на вечното проклетство на пеколот.

Затоа, сметам дека созданието не е субстанцијално засновано на ништавилото и не е ништожно по својата природа, туку, напротив, тоа ја има својата онтолошка подлога и битијна автентичност во Божјата волја, а својата целисходност или залудност, односно, конечно значење и намена, ги задобива во контекст на слободната волја на конкретната личност во која суштествува и егзистира стварноста.

П.С. Написот не е во целост пренесен и објавен на македонски, па, оние кои сакаат да го прочитаат во целост, засега можат да го сторат тоа на српски или англиски (нелектуриран) јазик, исто така овде, на мојот блог.

Posted in на македонски јазик | Напишете коментар

Заклучок

Отспроти, на масата седеше пар.

Тој вешто му кимна на келнерот да ја донесе сметката.

Таа, пак, го извади портмонето и рамнодушно ги подаде парите.

А јас? Јас помислив.

 

Кафеаната беше преполна.

Се мешаа извици, силна смеа и ѕвон од испотени кригли пиво.

Таа, препламната и оросена во образите, од зад шанкот неуморно точеше и подаваше среќа.

Кон пултот лежерно пристапи таинствен туѓинец

и нејзиното лице се преобрази во миг.

А јас? Јас се посомневав.

 

На масата зафрлена во дното, лево од шанкот,

седеше мртовец со одлутан поглед.

Ја надигна чашата со коњак и ја излеа во себе на искап.

А јас? Јас се вознемирив.

Posted in Поезија | Напишете коментар

Кога светците маршираат!

Согласно првиот њутнов закон, врз секое тело дејствуваат силите на инерцијата, што тежнеат да го одржат во состојбата на мирување или движење, во која се наоѓа. Многупати во минатото се имаме уверено и во врска со МПЦ, дека и за нив е во важност истиот тој закон, што изворно се однесува на бездушните тела, а особено кога општеството и средината минуваат низ турбулентни периоди на драматични превирања и промени, односно, во оние моменти кои од секого изискуваат храброст, одважност и заземање на јасен став.

Но, во последно време се забележува и навидум спротивна појава. По се изгледа, како нешто одвнатре да ги вознемирува и буди од длабок сон духовите во оваа, инаку пословично зачмаена организација. Од една страна, се забележува одредено прегрупирање на структурите и клановите, една „крцкава“ диференцијација, престројување и факторизирање во однос на новата политичка реалност и владеачка елита. Сепак, од друга страна, се чини дека главната мора што ги тишти нивните „главучи“, што не им дава мир и како смртна сенка ги следи во чекор, не е директно поврзана со актуелниот процес на конверзија и тековното „преслекување“ на политичките дресови, туку со некои многу подлабоки општествени и цивилизациски процеси, во рамките на кои, јавноста во нашата држава неповратно го губи интересот и развива рефлексна ревулзија кон присуството и појавата на оваа, одамна „офуцана“ конкубина.

Оттаму, при високата порта на нашиот дел од пеколот, веројатно станале свесни дека работата „не им чини“ и дека на пазарот на вредностите од општествено влијание и политичка употребна вредност, а оттаму и привилегиран статус и материјална благосостојба, нивните акции незапирливо паѓаат и наскоро, по се изгледа ќе станат безвредни, та го вклучиле алармот и ги впрегнале сите сили во „зортот“ да изумат нови „марифетлуци“, за некако да се спасат од извесната пропаст и продолжат да оперираат во нивниот занает, макар и на некое позафрлено темно ќоше од историскиот „ред дистрикт“.

Свесни за својот суштински хендикеп, отсуството на благодатта Божја и нејзините пројави, толку перманентно, многувидно и изобилно иманентни за канонската Православна Црква, од чијашто соборност тие до ужаснатост се плашат и противат да станат дел, овие ајдути и неранимајковци здушно се вдале во суноврат пиратски потфат, по секоја цена да се дограбат до колку е можно повеќе предмети, остатоци и други материјални сведоштва од присуството на славата Божја низ историјата и минатото на просторов, што токму тие, наврапито и ѕверски го окупираа и испустеа од несоздадената благодат, пред точно половина век!

Во тоа светло може да се гледа и на трескавичната потрага по црковно-историски личности, чијшто идентитет може лесно да се украде и доработи, односно, во оскудност на историски податоци и живи сведоштва, шпекулативно и маркетиншки да му се учитаат агиографски атрибути, та истиот да биде лиферуван како новопројавено светителство, што повторно, впечатливо сведочи за една очајничка потреба од рехабилитација на целосно срозениот углед и неповратно компромитираната црковност на МПЦ.

Токму, внесени во една слична маскарада, деновиве имавме прилика да ги видиме началнициве на расколот и верни заедничари во скепсата кон Црквата и кон остварувањето на Божјата промисла за нејзиното административно устројство и пребивање во светот, како со таквиот, ним својствен начин на мислење, без да имаат жив опит на личносно заедничарење во Телото Христово, од небото под облаците, им паднало на памет и наводно, дошле до сознание за нечие светителство и преподобност на Христа!?

Настрана фактот што извесниот монах Јоаникиј никогаш не припаѓал на нивната парасинагога, којашто воопшто и не постоела во времето на неговото упокојување, повеќе од очигледна е острастеноста на овие очајници, најбескрупулозно и по секоја цена, со кражба на личен идентитет, макар што своеволно пребиваат во бесознанието на смртната сенка, со помош на ефтини трикови и циркузантски опсени, за инат на сите, во рамките на нашава провинција да се прикажуваат како да се живи!

Се запрашал ли воопшто некој од нив, што мислат за таквите „канонизации“, токму луѓето чиишто имиња и животи ги злоупотребуваат за потхранување на забудата на расколот? Конкретно, дали игуменот Јоаникиј попрво би прифатил да биде извесен и чествуван како светител, но надвор од Црквата и во неединство со Христа, или макар и како разбојник осуден на смрт, но заедно со Него?

Дотолку повеќе што, станува случај за злоупотреба на идентитетот на човек што докажано имал високоразвиена соборна свест, заради што и во текот на целиот свој живот, макар што на ова подрачје дејствувала и расколничката бугарска егзархија, одлучно и припаѓал на канонската Православна Црква. Ете, таквиот човек, немајќи во своите редови никакви знаци на светост, расколниците од МПЦ го крадат и патворно, односно лицемерно го прославуваат, всушност обидувајќи се со туѓи пердуви да ја маскираат сопствената беда и безблагодатност. А за да биде иронијата и бизарноста на чинот побласфемична, тоа се истите оние, коишто по завршувањето на Втората Светска Војна, со помош на безбожничката власт, не му дозволија на надлежниот митрополит скопски Јосиф, чиешто верно чедо, пријател и духовник бил самиот Јоаникиј, да се врати во својата епархија и при својата паства.

А не така одамна, од недрата на својата несветост, од дамарите на своето разузнавачко-полициско тело, на политикантски начин и за потребите на политичките узурпатори, МПЦ се дрзна да прогласи за светител еден друг игумен (малку извесниот Кипријан, од манастирот во с.Слепче), за чијашто светост, освен што, од перспективата на раскол е невозможно да им стане преданиски извесна, воедно, речиси да не поседуваат и никакви релевантни материјални докази! Имено, за човекот се знае само толку дека во услови на незапамтена немаштија и глад, настрадал од арамии, Албанци-муслимани по потекло од Колун (во близина на Корча), на коишто, одбивал да им открие каде го крие манастирското злато. Нормално, наци-штурмерите од редовите на синодот, не ја пропуштија таквата прилика да долеат масло на огнот на омразата и поделбите кои во тој момент се разгоруваа во нашето општество, хушкајќи го безмилосно својот народ во крвава братоубиствена војна.

Светители на Православната Црква, без исклучок можат да бидат само оние личности кои се осведочиле и вградиле во службата за единство на човештвото (и останатото создание) со Бога, односно во домостројот на спасението, што по благодатта Божја се остварува во заедница на Телото и Крвта Христови.

Со други зборови, кога размислуваме за светителите, најповеќе ја имаме предвид екуменската димензија на нивната личност, којашто одлика во најголема можна мера придонесува кон сличноста и односот на човека, со Христа.

Или посликовито, луѓе коишто, за разлика од расколниците, во Црквата пристапуваат и учествуваат како во установа, во којашто се се уредува според распоредот на Божјата промисла, а такашто никој да не изостане и биде оскрбен, туку напротив, секој да се збогати во мерата колку што и самиот е спремен, своевремено да го прими Христа.

Тоа се луѓе со неподелено расположение, коешто бескомпромисно ја претпочита заедницата на личностите во Светиот Дух, заради остварување на општочовечкиот интерес за обожение во Телото Христово, повеќе од секакава друга припадност, привилегија и чест.

На крајот од краиштата, светителите се луѓе коишто целосно ја имаат усвоено верата како начин на мислење и познание, такашто станале способни непосредно, односно лично да го познаваат Бога, та без испитување и без увид во полнотата на Неговата промисла (такаречи, на невидено), да ја извршуваат секоја поединечна Негова воља, колку и таа, во дадениот момент да не се совпаѓа со нивното расудување.

Сите тие луѓе, безрезервно припаѓајќи и на Црквата Божја, премудро сфатиле и одбрале дека осознавајќи и раководејќи се според верата, макар што можат многукратно и многувидно да бидат оскрбени во рамките на овој век, сепак, единствено на тој начин, нема да загубат ништо од блаженствата во вечноста.

Затоа, на секој загрижен и одговорен човек треба да му биде кристално јасно, како што впрочем и на птиците по дрвјата веќе одамна им е, дека МПЦ нема и не може да има ништо заедничко со светоста и дека да опстојуваш во раскол заедно со таа клика, во однос на христијанството, спасението и вечниот живот, му доаѓа слично како да чекаш автобус 2-ка на постојка во Ново Лисиче или, да се возиш со 5-ка надевајќи се дека ќе стасаш во Автокоманда!

Posted in на македонски јазик | Напишете коментар

Саборност и екуменизам

Саборност Цркве је квалитет Њеног бића, Њена христоликост и хришћанскост, а не папоцентрично католичанство. Првенство међу епископима у Православној Цркви није принцип Њене саборности или католичности, већ, родословље Њеног прејемства којим се указује част и поштовање помесним катедрама у виду претседништва Њеног Васељенског Сабора. Епископство је пуноћа свештенослужитељске власти коју Сабор Православне Цркве предаје својим помесним деловима у назначењу и овлашћењима Њиховог епископа.

Уколико би неки од епископа Цркве добио надлежност над целим светом или васељеном, тиме би била повргнута горепоменута пуноћа свештенослужбених овлашћења појединих помесних епископа и Њихових помесних Сабора који су их назначили, чиме би се произвела суперинстанца папства у Цркви и таква би заједница, уместо Христова, постала папистичка, тј, антихристова.

Према томе, Православна Црква и Њена природа искључују могућност екуменског епископа, а свака претензија на абсолутни примат у ауторитету по питањима вере и власти над уређивањем Црквеног живота, односи претенденте у раскол са Сабором Православне Цркве, јер, се у Цркви, на сваком нивоу и преко свих Њених инстанци, поистовећујемо искључиво са личношћу Христа Богочовека и једино преко Њега, са Тројичним Богом, ради чега, једини принцип Њене саборности јесте сведочанство првенства Вечитог Архијереја Христа, а не неког појединог патријарха, без обзира на првенство угледа и части која се Његовој помесној катедри и престолу у Сабору Православне Цркве указује. Тим више што, такво првенство одређеног епископа и његове катедре јесте историјски променљиво и условљено, ради чега, ни у ком случају не може представљати критични предуслов наше Црквености и Саборности.

Саборношћу у Цркви, Бог је подарио човечанству могућност брачне, супружничке сродности. Црква је обитељ Божја у Којој се, благодаћу, тј, без присиле и свесном одлуком своје слободне воље, орођујемо постајући истоветни Богу у Христу Богочовеку, Који је прволик ка Коме се и према Којем се остварује таква универзална једнобразност, као квалитативна и битијна једнаквост хришћанског рода, која је заправо саборно својство Православне Цркве.

Отуда, Саборност или Католичанство Цркве, јесте заправо учешће сваког Њеног члана у животу Христа Богочовека и то Његовом благодаћу, а не надимањем и преузношењем изнад браћом, јер се сво Тело Цркве и сваки Њен поједини припадник, сабира у својој Глави која је личност Христа Богочовека. Дакле, не у личности патријарха или папе, већ у Христу, Сину Божјем!

Posted in на македонски јазик | Напишете коментар

Фрагменти

Никој не може да каже за љубовта дека е насочена против него и дека на било каков начин го онеправдува и оскрбува.

Благодатта е начин по кој се познава и учествува во љубовта Божја.

Љубовта ни дава можност да припаѓаме секому без никој да не поседува и да го поседуваме сето она што не ни припаѓа.

Изворното значење на поимот за љубовта е дека станува збор за вољата Божја од човекот да направи Бог.

За личноста, не постојат позначајни околности и превосходни цели од љубовта.

Љубовта е снисходење кон туѓото обожение.

Љубовта е единствениот начин да се познае Бог. Таа е благодат на личното снисходење на Бога кон нас и дар на личната заедница со Него во Црквата Христова.

Љубовта го претвора човека во едно целосно уживање.

Љубовта не се брани, туку, постојано, одново и одново, се освојува.

Грев е секое свесно спротивставување на љубовта.

Зарем не е љубовта остварување на вистината!?

Црквата во христијанството е исто што и бракот во љубовта.

Љубовта му е неопходна на секое пријателство засновано врз копнежот и потрагата по вистината.

Љубовта е вистинска само ако произведува брачен сојуз.

Изворното значење на поимот за љубовта е дека станува збор за вољата Божја од човекот да направи Бог. Преку се што не снаоѓа, не друго, туку, љубовта Божја ни се соопштува. Љубовта ги осмислува, благодатта ги исполнува, а милоста ги остварува законот и заповедите Божји. Сите дарби со кои сме благословени имаат единствена намена да се учествува во љубовта Божја, преку личноста Христова, во заедницата на Светиот Дух, односно, да се учествува во животот на Телото Христово – Православната Црква.
Љубовта ги крунисува и осветува сите други дарби со кои од Бога сме удостоени. Благодатта е лично сведоштво на Божјото човекољубие. Верата во Бога ни дава сила да изразиме вистинска љубов, а надежта, да ја потврдиме истата со дела. Без вистинска вера во Христа, невозможно е да се оформи приближно сознание за љубовта, а без надеж во Неговото Воскресение, ниту, да се вршат дела во нејзино име. Православното христијанство е единственото искрено човекољубие. Литургискиот простор е во целост заснован на личноста Христова и всушност, претставува нејзина телесна полнота што ни се дава за да можеме да учествуваме во делото на љубовта Божја, односно, во нашето сопствено спасение. За да си православен, мора да си лирски страден за љубов. Односите помеѓу луѓето треба да бидат сведоштва на љубовта Божја. Полнотата на даровите на Светиот Дух, всушност, го сочинува арсеналот на средствата неопходни за остварување на љубовта Божја.
Молитвата и подвигот се надополнуваат во благодарноста за благословот на љубовта Божја. Жртвата стреми кон воспоставување на правен, а милоста, љубовен однос кон Бога и луѓето. Љубовта чини добро, за да не сведочи лажно и се држи до вистината, за да не злоставува. Само во љубовта целосно си припаѓаме едни на други, без притоа и воопшто да се поседуваме. Љубовта е она ни недостасува, благодатта, тоа што не надополнува, а заедницата, единствениот начин да бидеме совршени. Скапоцено е вниманието, драгоцено влијанието, а бесценета љубовта. Љубовта ја остварува вољата Божја. Човек нема што да даде во доволен залог на љубовта Божја. Проблемот со љубовта е што не е достижна и остварлива без Бога. Човек нема друг начин да припаѓа како што налага остварувањето на љубовта, освен, преку благодатта Божја. Што друго е љубовта од еднодушност и еднотелесност, односно, совршено меѓусебно разбирање и сочувствителност на луѓето во Бога. Љубовта Божја, како превосходен акт на сето постоење, не му беше достижна на човековото сознание се додека Бог, преку воплотувањето и раѓањето Христово, најјасно и недвосмислено не ни покажа дека толку многу не љуби, што и Самиот изволе и не се одврати, токму со личноста на Синот Божји, останувајќи Бог, засекогаш да постане и еден од нас – човек. Човек може да љуби само колку што верува во Бога. Православната вера е делотворна и спасоносна, затоа што е единствената вероисповед која безусловно е посветена на љубовта Божја, изразена праку личноста Христова и остварена во Црквата, како заедница на Светиот Дух.

 

  • Љубовта се остварува во личноста на постоењето. Таа води кон соборен став што ја вклучува сечија личност, односно, сечиј соборен начин на постоење, таковшто, за свој единствен критериум ја има љубовта и се манифестира како одлучност која во целост е заснована врз неа. Единствено љубовта овозможува суштинско единство во кое се запазуваат различностите. Несмесливо и без асимилација. Низ перспективата на личноста, љубовта го исцелува и преобразува дијаболичниот карактер на меѓусебните односи. Љубовта ја покажува личноста во вистинско светло, бидејќи, личноста е љубовно устројство на постоењето. Страста, пак, се разликува од љубовта токму, по тоа што во односот ја исклучува туѓата личност.
    Одтаму, личност е секој што е способен да љуби.
  • Љубов е кога даваш се од себе.
    Животот и нема поинаква смисла,
    од таа, да биде училиште на љубовта.
    Таа е единствената сила, којашто,
    води право кон целта на сечиј живот,
    се подредува на свое место и затоа,
    Оној што љуби,секогаш е свој, на своето.
    Љубовта е подвиг да се осмисли постоењето
    и во себе носи моќ на сеопшта идентификација,
    преку, непосредно сознание.
    Човек и не може да се познае себеси без да и се предаде на љубовта,
    која е единствената воља што го надвишува разумот,
    до слобода од секоја даденост и предрасуда.
    Слободната воља на човекот нема друга достојна намена, освен, љубовта,
    бидејќи, вистинската слобода е способност за љубов.
    Луѓето, најтешко од се ќе Ви ја простат љубовта,
    а тежината на гревот е токму, во неговата усмереност против љубовта.
    Впрочем, ние свесно го убиваме секого што одбиваме да го љубиме.
    И страдаме, одбивајќи да ги прифатиме настаните
    за поука и надградување во љубовта, затоа што,
    страста е се она што не оддалечува од неа.
    Љубовта е уверлива и утешителна,
    а верата и надежта се единствените докази
    достојни да го посведочат нејзиното постоење.
    Всушност, таа и ни дава за право да се надеваме и не обврзува да веруваме,
    влевајќи доверба во смислата и побудувајќи надеж за целисходноста на нашето постоење.
    Неа можеш да ја имаш само доколку со својата вера и дозволиш да постои,
    и во својата надеж и овозможиш да се оствари,
    затоа што, задоволството на љубовта
    е во потврдување на верата и остварување на надежта.
    И што друго е љубовта, ако не,
    можност да се познае вистината
    и способност да се изврши правдата.
    Впрочем, не е достојно за вистината,
    на било каков начин, принудно да и се потчинуваат,
    туку, единствено слободно да ја љубат.
    Љубовта е единствената сила која победува и превладува без присила,
    такашто, ослободува и одоброволува, следствено на што,
    сите други доблести се пожелни, а таа е воедно и поволна,
    затоа што, поседува спасоносна сила, се да издржи до крај.
    Љубовта е единствената сила која води кон целта на нашиот живот.

Зарем има нешто побезумно и поспротивно на љубовта од непријателството? Истовремено, зарем постои поголем предизвик и испит за љубовта од непријателите? И зарем постои некој кому нашата љубов повеќе му е потребна од оние кои непријателски се расположени кон нас?

 

Единството помеѓу Бога и човекот може да се оствари единствено како плод на взаемна љубов, којашто, како и при секое друго соединување, претпоставува одредена, меѓусебна жртва и тоа, благодатна од страна на Бога и благодарствена од страна на човекот.

Ако ветуваш љубов, го ветуваш Бога.

Општата воља од поединецот прави личност.

Најлесен начин да се збогатиш е да се избориш за право самиот да си ја одредиш вредноста.

Вистинското сродство се изведува од познанието на Бога.

Личноста не резултира од инаквоста на посебноста, туку, од нејзината универзална истост, односно, битијна веродостојност на секоја друга посебност.

Благодатта Божја се актуелизира како соборност на Црквата во личноста Христова.

Личноста е таква посебност со која е можно веродостојно да биде претставена и секоја друга посебност.

Личноста е универзална важност на нашата посебност.
Субјективитет кој има значење и намена за сите и за се.

Личноста се манифестира како одлучност која во целост е заснована врз љубовта.

Нашата клучна политичка заблуда е дека името на државата претставува верен симбол на националниот идентитет.

Љубовта се остварува во личноста на постоењето.

Личноста е врховен духовен критериум.

Духовната смрт не е бездушност, туку, рамнодушност.

Номенклатурата на искуството е бинарна.

Во љубовта може да се учествува непрекинато само преку дарот на умносрдечната молитва.

Еклектицизмот би го користел само како алегорија на искуствените сознанија.

Низ перспективата на личноста, љубовта го исцелува и преобразува дијаболичниот карактер на меѓусебните односи.

Љубовта води кон соборен став што ја вклучува сечија личност.

Само љубовта овозможува суштинско единство во кое се запазуваат различностите. Несмесливо и без асимилација.

Не мисли го и не прави го она што не може да се подари некому.

Страста е уживање без задоволство. Таа го продлабочува недостатокот во душата.

Љубовта е првото лице на секоја множина.

Што друго е љубовта од еднодушност и еднотелесност, односно, совршено меѓусебно разбирање и сочувствителност на луѓето во Бога.

Изворното значење на поимот за љубовта е дека станува збор за вољата Божја од човекот да направи Бог.

Преку се што не снаоѓа, не друго, туку, љубовта Божја ни се соопштува.

Животот нема поинаква смисла од тоа дека е училиште на љубовта.

Мисијата на поп културата и нејзината иконографија е да не навикне на присуството на антихристот во нашите животи.

Задоволството на љубовта е во потврдување на верата и остварување на надежта.

Љубов е кога даваш се од себе.

Страст е се она што не од ослободува и оддалечува од љубовта.

Страдаме затоа што не ги прифаќаме настаните за поука и надградување во љубовта.

Ако некој го загубил клучот, не значи дека литургискиот чин во Православната Црква, туку-така, некритички напластил историски слоеви без богословско значење.

След Христа, есхатологията включва в себе си и цялата история.

Во суштина, предмет на преговори може да биде единствено начинот на присоединување на МПЦ кон ПОА, во која, практично суштествува се она што може да го содржи најповолниот договор за надминување на расколот. Со други зборови, со постоењето на ПОА расколот во Македонија е практично институционално надминат и мостот за негово натамошно поединечно или групно надминување – веќе воспоставен, такашто, сосема е несоборно и канонски неодговорно да се промовира некаков црковен ексклузивитет и паралелизам со тоа што би се преговарало со МПЦ за јурисдикциски прашања кои веќе немаат никаква врска со нивната состојба на раслол.

Може прилично сигурно да се тврди дека во одредена просторија живеат медиокритети, доколку, големината на екранот од телевизорот во инчи, двојно или повеќе ја надминува површината на собата, во метри квадратни.

Во Црквата не е возможно да се има подвиг и чин што ја надминува духовната зрелост, затоа што е така устроена во Соборноста Христова што секој еден член да го назначува и вдахновува единствено според вољата Божја.
Од друга страна, надвор од организмот на Црквата духовниот живот и подвиг губи секаков критериум и станува бесмислен, односно, невозможен.

Човек не може повеќе да се понижи себеси, отколку преку омразата.

Сетилата не се наменети за телесни наслади, туку, за да овозможат проповед и соопштување на духовната реалност до оние суштества кои не се способни непосредно да учествуваат во неа.

Човек може да се познае себеси само со помош на љубовта.

Сакам да бидам таков што и сите други да можат да бидат она што се.

Личноста е соборен начин на постоење, таков што, за свој единствен критериум ја има љубовта Божја.

Од духовниот оган постојано се раѓа духовна светлина и насекаде исходи, иста таква топлина.

Љубовта ги осмислува,
благодатта ги исполнува,
а милоста ги остварува
законот и заповедите Божји.

Образот Божји е вложен во природните својства на душата, а подобието – во нејзините лични особености.

Доброто се претвора во зло кога им се претпоставува на поголемите од себе добра.

Човечката душа е воедно
и бесмртна според вољата Божја,
и смртна, според сопственото произволение.

Се е добро само додека е на своето место
и го прави она што му доликува од Бога.

Верата и надежта се единствените докази достојни на љубовта.

Љубовта најмногу се ужаснува и жалости од логиката и користа.

До познание на вистината и доброто не се доаѓа преку дистинкција од лагата и злото, туку, единствено преку верата и надежта.

Животот на душата не е во тоа самата да биде подвижна, туку, да ги придвижува и оживува оние делови од човекот кои самите, без да бидат проникнати и проземени од неа, се неподвижни и мртви.

Смртта на душата се состои во нејзината соголеност и лишеност од славата Божја.

Секое суштество живее само доколку со своето постоење го прославува Бога.

Животот е одтаму што ниедно создадено битие не се има самото причинето ниту се има себеси за цел на своето постоење, туку, според својата природа е причесно на сила која му овозможува да се движи кон неговото назначение.

Животот е сила која не движи кон целта на нашето постоење.

Времето како разумска телесност.

Слободата е битијна независност и неусловеност, односно, целосна самобитност.

Кога слободата би се состоела во иманенцијата на постоењето, Бог, како апсолутно трансцедентен на се постоечко би можел со право да биде сметан за најограничено и дури, сосема невозможно битие.

Колку е поголема битијната слобода и достоинство, дотолку поголема е личната одговорност за начинот на постоење на тоа битие.

Ако слободата претпоставува можност за избор на себеуништување и ако нужноста на постоењето ја ограничува истата, тогаш, ни за самиот Бог не можема да кажеме дека е сосема слободен во таа смисла.

Штом човекот е создаден по образ и подобие на Бога, тогаш, во неговата природа не може да има било какво својство кое не би му доликувало на Неговиот Творец, а најмалку, тежнение кон ништавило и небитие.

Телесно е она умување кое смета дека е можно постоење на небитието во создаданијата како нивно природно својство.

Вистинска е само онаа вера во Бога која се исповеда преку покајание.

Им веруваме на пријателите,
се надеваме на ближните,
ама, им припаѓаме единствено
на оние што ги љубиме.

Простувањето е основа за секоја друга добродетел.

Праведноста и добродетелноста не учат и воспитуваат високо да ги цениме милоста и простувањето.

Крстот Господов е Неговата човечка душа и нејзиниот природен стремеж за созерцување и прославување на Бога, во личноста Христова.
На ист начин и душата на секој еден христијанин, водена од истите соображенија, станува негов сопствен крст со помош на кој, како личност може да му последува и му се вподобува на Христа.

Благодатта е можност за сеопфатно познание на Божјата воља.
Таквата можност ни е дадена во личноста Христова.

Љубовта е единствената можна,
навистина слободна воља.

Сите дарби имаат единствена намена да се учествува во љубовта Божја, преку личноста Христова, во заедницата на Светиот Дух, односно, да се учествува во животот на Телото Христово – Православната Црква.

Љубовта ги крунисува и осветува сите други дарби со кои од Бога сме удостоени.

Сите дарби се пожелни, но,
само љубовта е поволна.

Благодатта е лично сведоштво на Божјото човекољубие.

Благодатта Божја го ополномоштува човекот како полновластен и сеодговорен за својата судбина.

Личноста е неприкосновено право и неограничена одговорност на постоење.

Религија може да се нарече само оној организиран верски живот чија што цел не е да воспостави Царство Божје на земјата, туку, да го востанови човекот во тоа Царство, кое што е на небото.

Колкумина денес богословат,
ова мора да се последните времиња.

Разумскиот суд произлегува од сомневањето во Божјата воља.

Доменот на разумот е во дуализмот на појавите.
Тој не умее да го препознае доброто, ако не е во можност да го спореди со злото.
На тој начин, разумот го оправдува постоењето на злото, како неопходно за пројава и познание на доброто.

Верата во Бога ни дава сила да изразиме вистинска љубов, а надежта, да ја потврдиме истата со дела.

Без вистинска вера во Христа,
невозможно е да се оформи приближно сознание за љубовта,
а без надеж во Неговото Воскресение, ниту, да се вршат дела во нејзино име.

Метанојата на умот е главен услов за метаморфоза на целото битие во Тело Христово.

Смислата на секоја добродетел е од човекот да направи свет дар и принос достоен за покајание и преобразба во Телото Христово.

Црква, значи невеста.

На Бога му годат оние наши дела кои се во прилог и во полза на Неговото дело за спасението на луѓето, кое е Црквата Христова.

Верата во Бога живее преку делувањето во Христа. Верува искрено оној кој без остаток учествува во Божјото дело за спас на човештвото, кое постојано се совршува во Телото Христово, Православната Црква.

Мисијата на Црквата е да го оприсутни и опричесни евангелието Господово до секој еден човек, од секоја историска епоха. Секој да има шанса да биде современик и да земе учество во делото на спасението, како член на Телото Христово, кое е Црквата.

Благодатта Божја е можноста за вистинско созерцување и богопознание преку единство со Бога, во личноста Христова.

Човек не е богат колку што „може“ да подари, туку,
колку што е спремен на другите да им прости.

Пријателите се олицетворение на нашите желби,
а ближните, остварување на нашата воља!

За објективно да ги оцениш своите помисли и дела, представи си ги пред себе си како дете.

Слободата не е во правото, туку,
во исправноста на изборот.

Децата се совеста на човештвото.
Но, човек може да го сочува живо детето во себе, единствено,
преку блаодатта на крштението во Господа Исуса Христа,
односно, како жив член на Неговото Тело – Црквата Божја.

Љубовта ја покажува личноста во вистинско светло.

Расколот е самоубиство во Христа.

Ако љубовта е закон над сите закони, тогаш,
расколот е ултимативно злосторство
и најтежок облик на криминал.

Човек најбрзо ќе ја познае немоќта на својот разум доколку со неговите сили се обиде да ги оцени своите постапки.

Не е достојно за Вистината, на било каков начин, принудно да и се потчинуваат, туку, единствено слободно да ја љубат.

Вистинската слобода е независност од сопственото мислење.

Личноста се стекнува исклучиво со учество во Црквата Христова.

Православното христијанство е единственото искрено човекољубие.

Чувствата неуморно ги следат промените, а мислите вечно трагаат по цврста потпора.

Она што Господ може да им помогне на оние кои се во раскол, Он го прави. И гледаме како по некое време исчезнуваат историските причини за расколот, а останува само инаетот и зловолноста.
Таков е случајот и со етнофилетистичките расколи, чија судбина е да предизвикаат исчезнување од историската сцена на нациите и нивните држави чиј што идентитет станал повод и изговор за отпаѓање на цели поколенија во раскол.
Во таквата судбина имаме прилика да се увериме на случајот со Украина, но и од стерилноста на нашата сопствена националност и државност со која се измачуваме без успех веќе четвртина век.
На крајот, никој нема да може да се оправда со историските околности и да ја избегне личната одговорност за состојбата во која останал да пребива.

За благодат треба го сметаме само она од кое можеме да бидеме лишени во вечноста.
Се останато ќе ни се придодаде.

Литургискиот простор е во целост заснован на личноста Христова и всушност, претставува нејзина телесна полнота што ни се дава за да можеме да учествуваме во делото на љубовта Божја и воедно, нашето спасение.
Конститутиваен елемент на таа полнота е пречистиот дар на човештвото кое за сите нас, на Бога доброволно му го принесе Пресвета Богородица, заради што и заслужува да ја воспеваме, славиме и величаме повеќе од ангелите и од сите други созданија, заедно со сите човечки поколенија до крајот на светот и во вечноста.

Личноста е љубовно устројство на постоењето.

За да си православен, мора да си лирски страден за љубов.

Љубовта е подвиг да се осмисли постоењето.

Личноста е вистинска свест за славата Божја.

Односите помеѓу луѓето треба да бидат сведоштва на љубовта Божја.

Љубовта е моќ на сеопшта идентификација.

Личност си кога ќе му дозволиш на Христа да живее и дејствува преку Тебе. Човек не може да биде личност на друг начин, освен, како орган на вољата Божја во Телото Христово, Кое е Црквата.

Целите на расколот секогаш се политички.

Луѓето, најтешко од се
ќе Ви ја простат љубовта.

Врската на мирот е добрата воља, т.е., љубовта.

Фактички, го убиваме секого што одбиваме да го љубиме.

Живи сме се додека нашата актуелност е различна од просечноста.

Љубовта можеш да ја имаш доколку со својата вера и дозволиш да постои, а надевајќи се и овозможиш да се оствари.

Умно е она во однос на кое, секое друго може да се покаже целисходно корисно.

Жртвата стреми кон воспоставување на правен, а милоста, љубовен однос кон Бога и луѓето.

Вистинската слобода е можност да се спознае различност до целосно поистоветување со неа, односно, способност за љубов.

Слободната воља на човекот нема друга достојна намена освен љубовта и токму затоа, секој што слободата ја има зачувано, безрезервно во љубовта ја вложува.

Право е само она поради кое не страдаат невини.

Поимот за слободата може да биде вистински оформен само низ борбата со страстите.

Човекот умира така што пропаѓа неговото царство, а тој самиот, бива заробен и одведен во туѓина.

Од каков дух се владееме,
во таков дух и живееме.

Најдрагоцен талант што го надоместува секој наш недостаток и не покажува совршени пред Бога е смирението, односно, духовното сиромаштво.

Мора да се признае дека дијалогот што го води Православната Црква со Ватикан последниве децении (Договорот од Баламанд), многу придонесе за ретерирање и пасивизирање на експанзионистичката доктрина за унијатење во земјите каде црковната јурисдикција на Православната Црква не им е по воља на етнофилетистичките и националистичките политики.
Сигурен сум дека доколку СПЦ не земеше активно учество во тој дијалог, Македонците веќе одамна ќе беа грко-католици!

Што друго е љубовта, ако не, можност да се познае вистината и способност да се изврши правдата.

Очајот се јавува кога човек е лишен од можноста да Му се восхитува на Бога.

Ќе биде спасено сето што е загубено заради православно исповедање на Божјата воља, односно, заради Христа.

Во МПЦ постои и една значителна фракција на загрижени самонабедени ултраправославци кои развиваат посебна, антиекуменистичка апологетика за состојбата на расколот во кој се наоѓаат, пришто, забораваат дека нивната парацрковна организација е основана директно од КОС и УДБА, за кои пак, не е никаква тајна дека делуваа како “испружена рака” на ЦИА и Ватикан, создавајќи една потајно унијатска ерархиска структура која за нивните интереси успеа да опустоши во верата уште еден словенски народ, преобразувајќи не во новокомпонирани пољаци, хрвати или украинци на југот од Балканот.
Нивната појава претставува своевиден парадокс на унијатски антиекуменизам! Да му се преврти на човек утробата.

Без верата во Бога, човекот го прилагодува поимањето за вистината на своите скромни разумски способности, такашто, најслабите создаваат идоли, т.е, лажни претстави за вистината во својата свест, а најумните, целосно ја побиваат можноста за нејзино постоење.

Етосот на сите историски религии е во принесувањето жртви за одоброволување на боговите. Единствено во Православната Црква Бог се принесува Себеси за жртва, а на милоста (или немилоста) на човекот.

Милоста често се отфрла само затоа што нема изглед на орден или награда.

Полнотата на даровите на Светиот Дух, всушност, го сочинува арсеналот на средствата неопходни за остварување на љубовта Божја.

Молитвата и подвигот се надополнуваат во благодарноста за благословот на љубовта Божја.

На секој еден народ, Бог му подига лидер според изгледот на срцата нивни.

Страста соединува преку мешање и слевање во безлична стихија и хаос.

Човекот може да полага право само во однос на нештата од општ интерес.

Гревот е противприродно животно начело.

Љубовта чини добро,
за да не сведочи лажно
и се држи до вистината,
за да не злоставува.

Само во љубовта целосно си припаѓаме едни на други, без притоа и воопшто да се поседуваме.

Вистинскиот успех на рускиот ангажман во Сирија подразбира брзо елиминирање и разоружување на сите бунтовнички групации и воспоставување ефикасен институционален поредок на целата територија на државата, заради брзо оневозможување на организираната бегалска емиграција.

Мислам дека со синтагмата “биолошка ипостас”, во богословското мислење некритички се воведе еден неиздржан и речиси самоповрглив поим – окскиморон.

Ако је могао читав легион нечистих духова да борави у једном ђавоиманом човеку, зашто онда, не би исто тако могли живети и боравити у васкрслом Телу Христовом и душе свих умрлих хришћана, све до свеопштег васкрсења приликом другог и славног Христовог доласка, који се има догодити.

Самоубиството е само синоним или симбол на расколот, односно, на отфрлањето на единството со Бога и одбивањето да се биде органски член на Телото Христово, како дар на Светиот Дух што се раздава преку светите тајни на Православната Црква.

Хула против Светиот Дух е конечното и неповратно отфрлање на надежта во вечноста и блаженството на животот.

Љубовта е она ни недостасува,
благодатта, тоа што не надополнува,
а заедницата, единствениот начин да бидеме совршени.

Животот се сака и чува, такашто, не се злоупотребува.

Прифаќајќи го гревот, ги отфрламе оригиналноста и совршенството, со што, фактички ја губиме слободата и сме на сигурен пат, конечно да се откажеме и од самиот живот.

Интенцијата на гревот е да го сведе нашето постоење единствено во сегашноста.

Психолошките мотиви дотолку не се добра причина, колку што не можат да бидат ниту доволно оправдание за нашите постапки.

Скапоцено е вниманието,
драгоцено влијанието,
а бесценета љубовта.

Единствено преку поезијата мислата може да бара прибежиште од судот за своите предмети.

Искуството овозможува оформување симболична представа за мислење на непоимливите и неспознатливите нешта.

Вредноста на искуството е во се она, што преку него станува возможно да се замисли дека постои.

Феноменот на созданијата има симболична природа и секогаш, многу повеќе наговестува, одошто, открива на нашето сознание.
Заради тоа, научното искуство нема потенцијал за сознавање на конечната вистина.

Само љубовта овозможува непосредно сознание.

Само љубовта е спасоносна, затоа што, единствена е која има сила, се да издржи до крај.

Средствата ја оправдуваат целта.

Срцето се радува само на она по кое ревнува.

Љубовта се подредува на свое место.
Љуби, за да бидеш свој на своето.

Не сум сигурен кој од поимите “успех” и “среќа” е поголем идол во нашево време?

Љубовта попрво ќе направи, од што ќе каже.

Љубовта влева доверба во смислата и побудува надеж за целисходноста на нечие постоење.

Личност е секој што е способен да љуби.

Човекот е предодреден преку него да се насели и заживее Бог меѓу своите созданија.

Изгледот и својствата на созданијата се резултат на нивното учество во славата Божја.

Љубовта ја остварува вољата Божја.

Човек нема што да даде во доволен залог на љубовта Божја.

Проблемот со љубовта е што не е достижна и остварлива без Бога.

Човек нема друг начин да припаѓа како што налага остварувањето на љубовта, освен, преку благодатта Божја.

Времето е растојание во однос на вољата Божја.

Личноста на еден човек се остварува во секоја пригода кога постапуваме како што на наше место би постапил Христос.
Тоа, пак, да се раководиме од умот Христов, се подразбира дека е невозможно доколку човек не е светотаинствен дел од Православната Црква, односно, Телото Христово.
Па, така, надвор од Црквата, на човека не му е можно во животот да се оствари на ниту еден благообразен и благочестив начин, ниту како искрен родител, сопружник, син, брат или пријател, а најмалку, како посветен на Бога монах, епископ или свештеник.
Едноставно, надвор од Телото Христово се е лажно, притворно и делумно, т.е, нецелосно и безблагодатно, та, без исклучок, сите се покажуваме како неодговорни родители, неверни сопружници, неблагодарни синови, несложни браќа, неискрени пријатели, мрзеливи и немарни монаси, лажни епископи и свештеници, или, во се спротивни на Христа, презрители на Божјата Премудрост и на преблагата Промисла за нас и нашето спасение во вечноста.

Соборноста на Православната Црква е поредок и устројство со кое најдиректно се потврдува и афирмира богослужбениот карактер на нејзиното постоење, односно, екуменскиот карактер на делото Христово.

Благодат е тоа што, иако си човек, сепак, можеш да му бидеш син на Бога.

Живи сме се додека не можеме да се помириме со неправдата која им се нанесува на другите.

Кој навистина верува во Христа се познава по тоа дали живее во Него и не се одвраќа да ја дели судбината на Неговото Тело – Православната Црква.

За добродетелни може да се сметаат само оние наши дела кои придонесуваат да ја примиме во себе Црквата Божја, такашто и самите да станеме органски дел од Неа.

Љубовта е единствената сила која води кон целта на нашиот живот.

Смртта владее со неавтентичноста.

Личноста е интегритет на постоењето.

Човекот е единственото суштество,
кое, за да се оствари себеси,
мора да стане бог.

Човек најбрзо ќе ја познае немоќта на својот разум доколку со неговите сили се обиде да ги оцени своите постапки.

Не е достојно за Вистината, на било каков начин, принудно да и се потчинуваат, туку, единствено слободно да ја љубат.

Вистинската слобода е независност од сопственото мислење. Таа е можност за сознавање и дејствување без посредство на искуството.

Единствената волја која го надвишува разумот до слобода од секоја негова даденост, е љубовта.

Личноста се стекнува исклучиво со учество во Црквата Христова.

Православното христијанство е единственото искрено човекољубие.

Чувствата неуморно ги следат промените, а мислите вечно трагаат по цврста потпора.

Вистинското сродство се изведува од познанието на Бога.

Личноста не резултира од инаквоста на посебноста, туку, од нејзината универзална истост, односно, битијна веродостојност на секоја друга посебност.

Благодатта Божја се актуелизира како соборност на Црквата во личноста Христова.

Личноста е таква посебност со која е можно веродостојно да биде претставена и секоја друга посебност.

Личноста е универзална важност на нашата посебност.
Субјективитет кој има значење и намена за сите и за се.

Личноста се манифестира како одлучност која во целост е заснована врз љубовта.

Љубовта се остварува во личноста на постоењето.

Личноста е врховен духовен критериум.

Личносноста претпоставува една објективна трансцедентност на сопствената реалност, неjзината изразност и општост.

Љубав уприличава постојање.

Во љубовта може да се учествува непрекинато само преку дарот на умносрдечната молитва.

Низ перспективата на личноста, љубовта го исцелува и преобразува дијаболичниот карактер на меѓусебните односи.

Љубовта води кон соборен став што ја вклучува сечија личност.

Љубовта е првото лице на секоја множина.

Што друго е љубовта од еднодушност и еднотелесност, односно, совршено меѓусебно разбирање и сочувствителност на луѓето во Бога.

Изворното значење на поимот за љубовта е дека станува збор за вољата Божја од човекот да направи Бог.

Преку се што не снаоѓа, не друго, туку, љубовта Божја ни се соопштува.

Животот нема поинаква смисла од тоа дека е училиште на љубовта.

Задоволството на љубовта е во потврдување на верата и остварување на надежта. Љубовта ни дава право да се надеваме и не обврзува да веруваме.

Љубов е кога даваш се од себе.

Љубовта Божја, како превосходен акт на сето постоење, не му беше достижна на човековото сознание се додека Бог, преку воплотувањето и раѓањето Христово, најјасно и недвосмислено не ни покажа дека толку многу не љуби, што и Самиот изволе и не се одврати, токму со личноста на Синот Божји, останувајќи Бог, засекогаш да постане и еден од нас – човек.

Истрискиот идентитет на христијанинот произлегува од љубовниот идентитет на неговата личност во Црквата Божја.

Благодатта е можност да се стане личност, а притоа да се остане човек.

Ljubovta e edinstvenata sila koja pobeduva i prevladuva bez prisila, taka što osloboduva i odobrovoluva.

Težina greha je u njegovoj usmerenosti protiv ljubavi.

У основи, постоје две врсте богословља.
Прво, које проистиче из покајања, а друго,
које се производи и произноси ради оправдања.

Православната вера е единствената непобитна потврда на Божјото постоење.

Православната вера е делотворна и спасоносна, затоа што е единствената вероисповед која безусловно е посветена на љубовта Божја, изразена праку личноста Христова и остварена во Црквата, како заедница на Светиот Дух.

Овој живот може да биде благословен со целисходност единствено заради стекнување и исповедање на православната вера во Бога.

Човек може да љуби само колку што верува во Бога.

Obrazot i podobieto vo čovekot se vsušnost, mestoto i ulogata na Boga među negovoto sozdanie.
Tie se činot i dejstvoto na prisustvoto Božjo, odnosno, značenjeto i celta na samoto sozdavanje.

Страст е се она што не од ослободува и оддалечува од љубовта. Страдаме затоа што не ги прифаќаме настаните за поука и надградување во љубовта. Страста се разликува од љубовта по тоа што во односот ја исклучува туѓата личност. Strasta e nemoć da se prepoznaeme vo bližniot i da go sogledame Boga vo sebe.

Malite zadovolstva vodat vo golemi razočaruvanja.

Sekoja duša vo Boga e srodna.

Христијанинот работи и се труди преку послушност да го изрази своето каење. Секој здив без молитва е суетен.

Raskolot go otfrla kriteriumot na crkovnosta, koj e potčinuvanje na sopstvenata volja na Boga, vo ličnosta na Hristos Bogočovekot, a kako posledica na toa, ja gubi i svesta za principot na sobornosta, odnosno, na učestvuvanjeto vo Crkvata-Teloto Hristovo po blagodat, so sebeprinesuvanje i povinuvanje na blagovolenieto Božje, a ne so prevoznesuvanje i nametliva nadmenost kako što site raskolnici se obiduvaat, zaradi što i otpađaat od večniot život i po svoja prilika, samite vo sebe se raspađaat na bezbroj poedinečni interesi i proizvolenija. Расколот, само поради недостаток на љубов и од љубомора, одново го распнува Христа и неговите светители.

Благодат је, што је Бог постао човек, а дар Духа Светога, оно чиме човек постаје Бог. Јер је прво, сам живот Господа Исуса Христа, Његово Свето Јеванђеље, а друго, наше учешће, обузетост и живљење тим јеванђељским животом или тачније, живљење Христово кроз нас самих, преображених сасудима дејства Духа Светог. Зато што у икономији спасења, Сину припада оно у чему се као човек може учествовати – ипостас Христа Богочовека, а Духу, оно чиме се само то учешће и усиновљење остварује – дејство нестворених божанских енергија. А све то, да би се човеку, кроз благодат Сина објавила и у заједници Духа Светог испунила воља Божја, која је љубав Очева.

Von Sobornosta na Crkvata ne može da se sočuva Svetosta na Pravoslavnata vera, nitu celinata (Ednosta) na čovekovata volja vo stremežot na pobožnosta, a Apostolskoto preemstvo ostanuva otsečeno od čokotot i korenot na hristijanstvoto, odnosno, se pretvora vo starozavetno sveštenstvo i levitstvo, so tendencija kon mađesništvo i guruizam. Takvata duhovnost e artificijalna i celosno instrumentalizirana vo korist politikata.

Zarem postoi pogolema afirmacija za bilo čij jazik, kultura ili identitet od nivnata bogoslužbena upotreba vo Svetata Evharistija na Crkvata Hristova. Sekoj narod go ovekovečuva svoeto postoenje koga će uspee da se pribroi i dobie udel vo narodot Božji što go sočinuvaat členovite na Pravoslavnata Crkva, edinstvenite od Boga priznati i posvedočeni hristijani.

Христијанската вера можеме да ја исповедаме само со помош на Светиот Дух, признавајќи дека Господ Исус Христос дошол и го извршил делото на нашето спасение во човечко тело. Како ќе го сториме тоа ако не сакаме да учествуваме во тоа исто Тело Христово, кое всушност е Соборот на Православната Црква? Свесни ли сме дека секој дух што се противи на оваа вистина, било преку ерес или раскол оддалечувајќи не од ова Тело, всушност, не е од Бога, туку е од антихристот, за кого имаме чуено дека доаѓа и веќе е во светот, преправајќи се дека е христос и заведувајќи мнозина дека се христијани (Јн. 4; 1–3).

Svrha razlikuje volju od htenja.

Времето и просторот се пројава на повисока сеопфатна свест за постоењето на светот. Тие се доказ дека нештата не постојат само едно во друго или наспроти себе, туку и како дел од една неизмерна реалност која целосно ги одредува.

Vistinata seopfatno ja izrazuva logikata na neštata.

Знакот дејствува, симболот се простира а ликот трае.

Љубовта е уверлива и утешителна.

Ако љубовта е закон над сите закони, тогаш, расколот е злосторство и ултимативен криминал. Тој е самоубиство во Христа.

Мажот е роден да гине, жената да раѓа, а човекот да стои пред Бога.

Само љубовта овозможува суштинско единство во кое се запазуваат различностите. Несмесливо и без асимилација.

Благодатта Божја е личноста Христова.

Царството Божје не е ништо друго, туку, Телото Христово, Православната Црква!

Разликата помеѓу православните и останатите кои се декларираат како христијани е што првите, својата вера ја исповедаат земајќи учество во Телото Христово кое е Православната Црква, а вторите, во произволни и вон Христа засновани, расколнички и еретички собранија, кои не можат да се наречат цркви.
Како последица на тоа, едните ќе воскреснат како дел од Христа, а другите, надвор од Него.

Со воскреснувањето на Христа,
воскресението стана својство
на нашата сопствена природа.

Животот е ужасно краток за да се препушти на уживање.

Крштевајќи се во Христа, ние благодатно го менуваме нашиот родослов и не сме повеќе она семе што дотогаш сме биле, туку, стануваме синови на Пресвета Богородица и директни потомци на Св.Цар Давид и Св.Првосвештеник Арон.

Ludiloto e poza vo odnos na koja site ispađaat glupavi.

Дека Светиот Дух е личност рамночесна на Отецот и Синот се потврдува и од фактот што даровите на божественоста, несоздадените божествени енергии, Тој ги разделува нелинеарно, секому посебно, според неговите лични потреби и можности да учествува во Христа.

Даровите на Светиот Дух се излеваат врз оние кои навистина ја примаат благодатта Божја, прифаќајќи ја можноста да бидат Христови.

Сите разумни луѓе веруваат во Бог, само православните христијани – во Богочовек.

Човекот може да биде спасен единствено како Бог.

Само во Црквата, како дел од Телото Христово, можеме да бидеме чеда Божји. Надвор од неа, не можеме да имаме ништо заедничко со Христа.

След Христа, есхатологията включва в себе си и цялата история.

Сексуалноста ја одразува немоќта во љубовта.

Страста е уживање без задоволство. Таа го продлабочува недостатокот во душата.

Еклектицизмот би го користел само како алегорија на искуствените сознанија.

Духовната смрт не е бездушност, туку, рамнодушност.

Номенклатурата на искуството е бинарна.

Постмодерната, бидејќи деконструктивизам и постструктурализам на мислењето, наведува на опортунитет, односно, на малодушност и апатија во секоја смисла или кон една претпоставена апсолутна произволност на мислењето. Таа предизвикува заробеност во релативноста на мислењето однапред лишено од смисла и осудено на бесмисла. Ако модерната им припаѓа на медиокритетите, постмодерната им е наменета на оние кои се глупави по сопствен избор, без посредство на заблуди. Наспроти неа, потребни се морални идеи, историски хипостазирани, односно, веродостојно осуштествени.

Православната вера е делотворна и спасоносна, затоа што е единствената вероисповед која безусловно е посветена на љубовта Божја, изразена праку личноста Христова и остварена во Црквата, како заедница на Светиот Дух.

Во Православната Црква, секоја инстанца на власт е свештенослужбена и имперсонална, односно, ипостазирана и оличена по благодат од Исуса Христа, а авторитетот по прашањата на верата, секогаш харизматски, неформален и независен од ерархиската положба на личноста која го ужива исклучиво како дар од Бога, добиен по распоредба на Светиот Дух.

Стварање ни из чега, не ослобађа створења њихове унутарсветскости, нити их онтолошки узводи Богу ослобађајући их од саме њихове космолошке стварности и датости, јер би то заправо значило да су створења већ генерички обожена и причасна Богу као своме Ствараоцу.

Бог нема онтолошко начело будући да је беспочетан и несаздан. У Богу Светој Тројци постоји само ипостасно начело и узрок, причему, ипостас Оца није узрок свога бића, будући да није било када Отац није био Бог.

Имајући овакве одреднице у виду, можемо рећи да је основна тежња екуменизма присвајање ауторитета и овлашћења Цркве и Њено поистовећивање собом. Свесни да су сав ауторитет и овлашћења у Цркви предати Њеном сабору, они сулудо раде на фалсификовању принципа саборности ради узурпације поменутих овлашћења и компромитације самог хришћанства.

Čak i kada bi svejeretici ekumenisti i uspeli da lažiraju sabor Crkve na kome bi se donela odluka o uniji sa papistima, takva bi odluka opet bila nelegitimna, a njihovo zborište samo običan razbojnički skup koji će Crkva vremenom odbaciti i osuditi. Prema tome, ekumenizam i ostale jeresi nemaju snage i vlasti da pobede i unište Pravoslavnu Crkvu i njihov jedini cilj je odvođenje u raskol što više ljudi radi pogibije njihovih duša.

Crkva ne treba da vodi dijalog već da svedoči ovaploćenu istinu o Bogu i čoveku Hristu Spasitelju. I zašto bi takvo svedočanstvo nazivali ekumenizmom. Crkva je preispunjena punoća svih blaga oboženja ljudi. Njoj ne treba dopuna niti dodatak da bi postala vaseljenska ili katoličanska ili saborna. A šta će Crkvi dijalog kada je ona zasnovana na jedinom istinskom Logosu i Njeno mišljenje nije diskurzivno, već, sveobuhvatno i nepogrešivo, a dijalog je razmatranje različitih mišljenja, bez predrasuda o njima, pri čemu, dijalogom se ne dolazi do istine, već verom i pokajanjem.

Православна Црква и њена природа искључују могућност екуменског епископа. Свака претензија на папство у ауторитету по питањима вере и власти над уређивањем Црквеног живота, односи претенденте у раскол са Сабором Православне Цркве.

Саборност Цркве је квалитет Њеног бића, Њена христоликост и хришћанскост, а не папоцентрично католичанство. Првенство међу епископима у Православној Цркви није принцип Њене саборности или католичности, већ, родословље Њеног прејемства којим се указује част и поштовање помесним катедрама у виду претседништва Њеног Васељенског Сабора. Епископство је пуноћа свештенослужитељске власти коју Сабор Православне Цркве предаје својим помесним деловима у назначењу и овлашћењима Њиховог епископа. Уколико би неки од епископа Цркве добио надлежност над целим светом или васељеном, тиме би била повргнута горепоменута пуноћа свештенослужбених овлашћења појединих помесних епископа и Њихових помесних Сабора који су их назначили, чиме би се произвела суперинстанца папства у Цркви и таква би заједница, уместо Христова, постала папистичка, тј, антихристова.

У Цркви се поистовећујемо са личношћу Христа Богочовека и само преко Њега са Тројичним Богом. Дакле принцип саборности је сведочанство првенства Вечитог Архијереја Христа, а не неког тамо папе или патријарха.

Првенство по части одрђеног епископа и његове катедре није предуслов Црквености и Саборности, јер је исто променљиво и историјски условљено. Црква је Једна, као што је један Бог, Света, као љубав Очева, Саборна, као што је благодат Сина и Апостолска, као заједница Духа Светога. Дакле, саборност или католичанство је учешће у животу Христа Богочовека и то Његовом благодаћу, а не надимањем и преузношењем изнад браћом. Уосталом, у чему се сабира Тело Цркве, ако не у својој Глави која је личност Христа Богочовека. Не у личности патријарха или папе, већ у Христу!

Саборношћу у Цркви, Бог је подарио човечанству могућност брачне, супружничке сродности. Црква је обитељ Божја у Којој се, благодаћу, тј, без присиле и свесном одлуком своје слободне воље, орођујемо постајући истоветни Богу у Христу Богочовеку, Који је прволик ка Коме се и према Којем се остварује таква универзална једнобразност, као квалитативна и битијна једнаквост хришћанског рода, која је заправо саборно својство Православне Цркве.

Pitanje prvenstva u Pravoslavnoj Crkvi nema nikakve veze sa Njenom sabornošću. Sabornost je u Hristu a prvenstvo u istoriji. Zbog toga, niko ne spori prvenstvo u jednakosti autoriteta i ovlašćenja, jer, uloga prvog jeste pretsedavajuća u Saboru jednakih, a ne apelaciona i stavropigijalna vlast, sa ovlašćenjima prvenstvovanja koja nisu sveštenoslužbene, već administrativne prirode, i to, samo u okviru svoje pomesne Crkve, a ne iznad sve ekumene, kao papstvo.

Pravoslavna Crkva je već ekumenska. Ona ima svoje eparhije i u Rimu i svuda po svetu. Тачније, све веће Помесне Православне Цркве имају јурисдикцију надлежног епископа за своје црковне општине на подручју Италије и града Рима. Samo sa tih pozicija ona može propovedati jereticima, kao “punoća Onoga koji ispunjava sve u svemu”. A ekumenski dijalog nije opcija, niti sredstvo kojim Pravoslavna Crkva propoveda, nego oduvek primerom i delima, jer naša je Crkva živo svedočanstvo, neoborivi stub i nesavladiva tvrđava Istine o Bogu koja je Hristos Bogočovek.

Ава Јустин лоцира Православну Цркву као свецеловиту и свеукупну екумену, тј, васељенскост, а да је екумена папизма и осталих хуманистичких (читај човекопоклоних) идеологија већ издахнула првом смрћу, отпавши од истинске вере која живи у Православној Цркви, постајући део екумене апостазије или богоотпадништва. Другу или есхатолошку смрт у паклу и вечним мукама, таква отпала екумена може избећи само покајањем и враћањем у саборност живота Христа Богочовека, која је заправо учешће у Његовом Светом Телу, Православној Цркви.

Pridev ekumenski označava neupotpunjenost i necelovitost Crkve, a metoda dijaloga prihvatanje mogućnosti postojanja različitog svedočanstva o Bogu no što ga naša pravoslavna vera daje kroz Crkvu. I to, u tom smislu da naša Crkva ne obuhvata, sadrži i okuplja u Sebi svu ekumenu istinske pobožnosti i pravoslavnog veroispovedanja, već, da joj nedostaju jeretičke i raskolničke organizacije, kao i ostale religije koje sve zajedno sa nama, posedujući deo istine, sačinjavaju punoću i celovitost puteva bogopoznanja koje implicira pridev ekumenski upotrebljen ispred imenice dijalog, u kontekstu crkovnosti.

Niko od svetih otaca Crkve nikada nije tvrdio da Ona prvenstvom nekog od svojih episkopa izobražava Svetu Trojicu. Sveta Trojca je obrazac Crkvene sabornosti u Hristu. Pravoslavni ekumenizam je ništa više nego istočni papizam.

Екуменскост или католичност не означавају јединство Цркве, већ, каквоћу и квалитет Њене јединствености и једности. Тај квалитет је Христово обожено и прожето Његовим божанством људско Тело, које може постати и наше, а ми Његови удови, уколико Га у потпуности прихватимо за свог Спаситеља и потчинимо себе Његовој Богочовечанској вољи. Дакле, саборност је благодатно учешће у Богочовечанском Телу Цркве, у организму и природи Христа Богочовека. Принцип такве саборности, универзалности и свељудскости Цркве је потпуна усаглашеност воље Њених чланова, како би саборност коју Света Тројца имају по природи, постала доступна и нама људима, али по благодати личног јединства са Христом Богочовеком, предатој Телу Његовом Православној Цркви, као израз божанске љубави у даровима Духа Светога.

Православни екуменизам нема везе са екуменством или саборношћу Православне Цркве. То је нецрковна кованица којом се афирмише план насилне и несаборне концентрације власти и ауторитета Цркве у личности тзв.Васељенског или Екуменског Патријарха, ради лакшег наметања унијатства и интерконфесионализма православнима. Наравно, такав план је неостварив и једино до чега може довести је раскол његових протагониста са Православном Црквом.

Ако је такво јединство циљ, процес се не би називао екуменским дијалогом или екуменизмом, којим се појмовима управо имплицира непотпуност, нецеловитост и невасељенскост Православне Цркве.

Mnozina prigovaraat na Crkvata za novotarstvo ili ekumenizam, a pritoa ne razmisluvaat deka raskolot e najeklatanten čin na obete seeretički pojavi, bidejći, nadvor od Crkvata, istite treba da si go postavat prašanjeto komu služat i so kogo soslužuvaat, preku što i se odreduva dali neštata se predaniski i preemstveni.

Крштење је моћ и снага покајања, ради опраштања и ослобађања од бремена греха онима који Цркви приступају, себе предајући да би кроз Њу и Њоме Христу Богочовеку припадали. Дакле, крштење, као и све остале Свете Тајне наше Православне Цркве су установљене управо ради Њеног постојања и изграђивања у пуноћи Христовој, због чега су јој и предате на управљање и распоређивање према Њеним потребама. Наше прикључење Православној Цркви је чин делотворног потчињавања вољи Божјој која на Њој у потпуности почива и Њоме је свецелосно изражена и објављена свим људским поколењима. Такво свесно потчињавање, поклоњење и вољно припадање Цркви је највећи показатељ и мера нечије вере у Бога, која се изражава подвигом приношења себе заједници Духа Светога у Светим Тајнама наше Мајке у Христу Богочовеку, Свесвете Православне Цркве. Због свега тога, Црква вазда отворено позива на покајање све оне који су се од Ње некада у расколу одвојили да јој приступе, са верним обећањем да ће им благословити сва црквена дела и чинове које су обавили и стекли у стању раскола, признајући, усвајајући и освећујући их тиме за своје и заиста ради Ње и Христа Богочовека и нашег Господа Спаситеља учињене.

Свештените дејства и чинови извршени и произведени во раскол, можат да стекнат исполнување на делотворност и полнозначност само откако бидат примени во единството на соборното православие, односно, ако биле вршени и примани со таква намера и цел. Тоа е реалност, а останатото е лицемерие, зошто, така било, е и ќе биде, засекогаш.

Nema potreba od rakopolaganje za onie koi pristapuvaat vo Crkvata odzivajći se na Nejziniot povik upaten sekomu vo negoviot čin, najnapred episkop, a potoa prezviter, đakon ili laik, osvetuvajći gi so svojot blagoslov site nivni činovi i dela, kako nikogaš i da ne prebivale vo raskol. Crkvata i Vas Ve povikuva so istata majčinska blagonaklonost, zatoa što svetite tajni koi vo Nea se izvršuvaat, pak, samo Nejze i se nameneti, za naziduvanje na Teloto Hristovo, odnosno, usovršuvanje na sekoj čovek vo Boga. Oni se odzvaa, prinesuvajjći se vo Crkvata koja gi primi i osveti.

Тоа е аналогно на параболата со блудниот син, кој со покајанието се враќа и прима во домот на својот отец во полната чест, иако претходно истата ја има во целост отфрлено и загубено. Се работи за икономија на спроведување на каноните кои не постојат како мртво слово и самите за себе, туку, токму заради Црквата, а наместо и во замена за акривија, односно, наказание на гревот. Таквата, пак, икономија е можна само за оние кои претходно биле дел од Црквата, т.е., домот на Отецот, но, отпаднале во раскол или надвор од соборот на Црквата како преемници и расипувачи на преданието.

Впрочем и Архиепископот не беше канонски, како што ни самото крштение не е канонско и делотворно, но, откако влезе во единство му се прими, исполни и потврди од соборната Црква, без да се повторува самиот чин на ракополагање. Тоа е така, токму за да им се остави надеж на расколниците, дека она што го прават може дополнително да биде посвоено и уважено во Црквата. Црквата така богодолично и долготрпеливо постапува со нив затоа што знае дека во нивните редови има и значајно мнозинство неосознаен и заведен народ што искрено и чистосрдечно копнее по Бога и мисли дека Нему православна служба му принесува, следејќи ги своите маскирани водачи – разбојници.

Прелеста на расколот е токму во убедувањето дека е можно да се верува и исповеда православно христијанство надвор од Црквата Божја.

Во расколот нема вистинска делотвнорна вера, макар и вербално или писмено да се исповеда православна догматика сублимирана во никео-цариградскиот символ на верата, бидејќи, за жал, со самиот чин на соучество во расколот се негира и одрекува верата во Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква, која вера е интегрален дел на символот и е еднаква по значење и важност со верата во Бога – Света Тројца, заради што, таквите искази се неточни, а нивното исповедање – лажно.

Деновиве, преку искажаните ставови во одбрана и заштита на состојбата на расколот, имавме одлична прилика да ја согледаме и да се увериме во природата на расколничката безблагодатна свест. Нивниот дискурс е целосно политички предиспониран и нема „блага“ врска со православна христијанска црковност. Интенционалноста на нивното поимање на ситуацијата во која самите се наоѓаат е максимално контаминирана од психотични патогени предрасуди кои им се објективизираат во илузивни шизофрени доживувања на реалноста, што укажува на недостаток од благодатна трансцеденција на субјективната когнитивна моќ и неспособност за донесување на објективни и непристрасни судови, како за самите себе, така и во однос на Бога и Црквата како ексклузивен хоризонт на свеста за православните христијани.

Негирајќи ја верата во Црквата, која самата е слика на Света Тројца, Ти ја повргнуваш и верата во Бога, па, затоа, би требало добро да се преиспиташ во што (и заради што) всушност веруваш. вера не е вистинска, односно, православна.

Hristijanstvoto e princip i preduslov na sobornosta na Crkvata, a ovaa izraz na Nejzinoto hristijanstvo. Ako može da se iskaže parafraza za opredeluvanjeto na Crkvata vo simbolot na verata kako “Edna, Sveta, Soborna i Apostolska”, istata bi možela da glasi”Edna, Sveta Trojca”.

Црквата е Една – како што е еден Бог, Света – каква што е љубовта на Отецот, Соборна – каква што е благодатта на Синот и Апостолска – каква што е заедницата на Светиот Дух.

Православната Црква е животот на Бога Света Тројца, воплотен во животот на Христа Богочовекот и продолжен низ сите векови, од почетокот на светот, во вечноста. Разликата на верувањата, нивната вистинитост и спасоносност, се состои токму во признавањето на воплотувањето, на вотеловувањето и очовечувањето на Бога Словото во Христа Богочовекот, Чие тело е всушност Црквата! Според тоа, кој не верува во Црквата, не може правилно и богоугодно да верува ни во Бога!

Впрочем, тоа дека Црквата и нејзината природа, како највозвишена тајна на божјото постоење и соединувањето на човекот со Бога – Света Тројца во Христа Богочовекот е предмет на верата, го знае секој што делотворно ја исповеда оваа единствено спасоносна и пресовршена православна вера, беспрекорно и божествено изразена и посведочена во никео-цариградскиот символ.

Знаејќи дека токму во соборноста се исповеда христијанството и богочовечката природа на Црквата. да се запрашаме, какви ли се тогаш заедниците кои немаат соборност со Христа, во полнотата на Светиот Дух предадена на соборот на апостолите?

Има една ненадминлива аксиома на христијанската вера која недвосмислено определува дека истата не постои вон Православната Црква. Со тоа, сите вероисповеданија и деноминации кои претендираат на христијанство и црковност, вклучително и оние кои свесно пребиваат во раскол, не се повеќе од обични гностички шпекулации и протестански секти.

Vo Pravoslavnata Crkva nikoj ne treba da bide zaveden so stimuliranje na negovite iluzii i zabludi, koi za svoja duševna podloga go imaat robuvanjeto na strastite. Pastirski doktriini ne možat da bidat makijavelizmot i jezuitstvoto. Naprotiv, misijata na Pravoslavnata Crkva e da ja posvedoči najvozvišenata možna realnost koja blagodarenie na Hrista mu stana dostapna i na sekoj čovek, preku Crkvata da učestvuva vo životot na Boga – Sveta Trojca. Vo taa smisla, etničkata pripadnost nikogaš ne pretstavuvala značaen prerogativ na misijata na Pravoslavnata Crkva, počnuvajći od apostolite, preku našite slovenski prosvetiteli, pa, se do denešnite naši pastiri. Edinstveniot kriterium e dali i kolku pastirite se sposobni da go svedočat voplotenoto Slovo Božje, Hrista Bogočovekot, sposobnost, odnosno, harizma koja istite, bez isklučok, ja poseduvaat blagodarenie na sveštenoslužbenata vlast koja im e predadena i vo koja se rakopoloženi od Svetiot Sobor na Pravoslavnata Crkva.

Smrt postoji. Ona jeste realna, ali nije i nema sopstveno biće, već je bezblagodatno i nehrišćansko stanje stvorenja. Sudbina čovečanstva je sloboda hrišćanstva. Drugim rečima, smrt je bolest bića, njegova neujedinjenost sa Bogom, obesvećenje i nesabornost, delimičnost i ispraznost, potpuna nemoć, necrkvenost i bezličnost postojanja. Suprotna od smrti je ličnost koja se biću daruje od Boga kroz Hrista u Pravoslavnoj Crkvi.

Во Црквата, Бог му подари на човештвото можност за брачна, сопружничка сродност. Црквата е обител Божја и во неа, по благодат, односно, без присила и според свесниот избор на сопствената слободна волја, се ородуваме и стануваме истоветни со Бога, а различни од останатите луѓе. Заради тоа, Црквата се нарекува соборна или католична, што означува квалитативна и битијна еднаквост, односно, најприсна сродност на сите Нејзини членови со Бога, во Христа Богочовекот, дотолку што, називот соборна, најдиректно ја означува Црквата како Христова, односно, богочовечка. Последователно, да се биде христијанин, не значи ништо друго, туку, да и се припаѓа на Црквата и да се учествува во нејзиниот светотаинствен живот чија полнота од духовни дарби ни е предадена како овластување за свештенодејствување, токму, преку епископите како директни преемници на апостолите, заради што и Црквата се нарекува апостолска. Затоа, неоснованите напади врз архиереите на Црвата, само покажуваат колкава е отуѓеноста на таквите луѓе од Бога и сведочат за нивната духовна оскрбеност надвор од заедницата на Светиот Дух.

Православната Црква во историјата е продолжување на настанот што се случил на Педесетница од Христовото Воскресение. Во таа пригода, која во Црквата постојано ја живееме и актуелизираме, Светиот Дух, во вид на пламени јазици, слегол врз соборот на апостолите. Не врз некого од нив посебно, туку, додека сите заедно пребивале во „горната одаја“, постојано молејќи се на Бога. Со тоа, сета полнота на духовните дарби и власта за нивно распоредување во делото за изградување на Црквата, му била предадена на севкупниот собор апостоли, чии директни наследници се денешните и идните епископи на Православната Црква. Според правилото дека „Црквата е во епископот, доколку, епископот е во Црквата“, секој еден епископ е носител на полнотата на свештените дарби само како представник и полномошник на севкупниот собор од епископи, а помесните Цркви се органи на врховната соборно-апостолска власт во Црквата и без оглед на нивното првенство по чест, големината на нивните јурисдикции или титулите што ги носат како патријаршии, архиепископии и слично, сепак, истите подлежат на соборна оценка и суд за своето дејствување, такашто, ниедна од нив, не се во апсолутна смисла автокефални. Затоа, соборноста во апостолите е клучен критериум за правилно умножување на Црквата, токму, како што секој еден епископ бива ракоположен исклучиво консенсуално, односно, со учество или согласност на сите епископи членови на помесниот собор надлежен и ополномоштен за односната територија како представителен, извршен и судски орган на севкупниот собор епископи на Вселенската Православна Црква. Аналогно на тоа, во Црквата, како жив организам што ја проникнува историјата и вечноста, не е можно било која инстанца да произлезе самата од себе, ниту е можно самата да си додели и превземе обем на овластувања или пак, чест на уважување, туку, за се си постои утврден беспрекорно правилен поредок што обезбедува соборноста да се распространува со љубов и да се протега како органско единство во Духот, поврзувајќи ги одделните членови во меѓусебен мир!

Помесната автономна или автокефална Црква не е само обичен сојуз на локалните Цркви, односно, епархии. Ниту, пак, самостојната епархија е самодоволна црковна единка, која би можела, само врз основа на внатрешното единство на епископот, клирот и народот да ја поседува полнотата на црковните дарови и да ја објавува целата вистина за спасението, заради што, епархиите ниту можат да бидат самите по себе и со самопрогласување самостојни и автокефални, ниту можат своеволно, суверено и независно да стапуваат во сојуз помеѓу себе и на тој начин да создаваат самостојни и автокефални помесни Цркви. Самостојната и автокефалната помесна Црква не е некаква политичка самодржавна целина во федеративен или конфедеративен однос со вселенската црква, туку, таа представува помесен орган на севкупниот епископат како единствен носител на сите видови овластувања во Православната Црква.
Според тоа, во Православната Црква, дури и автокефалните помесни заедници, вклучително и оние кои уживаат првенство по чест, представуваат орган на соборната полнота и подлежат под соборен суд.

*(Кон „Логосите на битијата“ од Никос Мацукас) Колосален и монументален теолошки текст. Во него се дава прецизен одговор на прашањето за нераскинливата поврзаност на постоењето на созданието со благата предвечна волја на Создателот содржана во логосите на битијата. Проблемот настанува со устројството на природата на човекот кој иако едно битие, сепак, за разлика од останатите созданија, како своевиден образец на космосот (микро или макро-космос во вселената) неразделно е сложен од свесна и несвесна стварност која е взаемно логосна во својата соз-дадена онтолошка смисла, додека, во есхатолошка, односно, поканета и очекувана од Бога конечна и совршена димензија, според свесното субјективно изволение, самата треба да се одповика и да одговори на призивот, та, во содејство и со помош на благодатта, да го исполни предназначеното подобие во полнотата на својата битијна логосност. Според тоа, созданието, макар што е создадено “ни од што“ претходно постоечко, сепак, поседува одредена неизменлива иманенција според неизменливото Божјо изволение за сопствената природа и таквата онтолошка подлога која човечкото битие ја содржи во својата природно зададена сообразеност со Бога, не може да биде целосно уништожена ниту со противлогосната гномичка волја на поединецот, заради што, човекот, според својата природна, независна од свесната согласност на поединецот причесност кон Божјата волја за устројството на човечката душа како вечно постоечка и неуништлива стварност, не бива единечно разнебитен дури ни со конечниот праведен суд Господов, туку, продолжува да постои како конкретно битие со посебен идентитет и сопствена свест, според трајно приволеното определување на слободната волја, дури и во амбиентот на вечното проклетство на пеколот. Затоа, сметам дека созданието не е субстанцијално засновано на ништавилото и не е ништожно по својата природа, туку, напротив, тоа ја има својата онтолошка подлога и битијна автентичност во Божјата волја, а својата целисходност или залудност, односно, конечно значење и намена, ги задобива во контекст на слободната волја на конкретната личност во која суштествува и егзистира стварноста.

*(Кон „Името Божјо“ од Милтијадис Константину) Кога Бог му вели на Мојсеја „Јас сум Оној Кој што Е“, всушност кажува дека не е спознатлив и именллив според својата несоздадена надсуштествена природа, туку, само преку своите несоздадени природни енергии кои ни се достапни олицетворени во Оние кои се еден Бог – Света Тројца. Така, ниту самото име Бог не се однесува на Неговата надсуштествена природа, туку, исто така, представува поим соопштен од дејството на Неговите несоздадени природни енергии. Затоа, единствениот поим што можеме да го користиме само за на Бога да му се обраќаме е всушност името што објавува Кој е Бог, односно, името на неговата личносност, Света Тројца, Неразделна и Неслиена, од Отецот, преку Синот, во Светиот Дух. Се разбира, ваквата Божја изјава не треба да ја ставаме во контекст на егзистенцијалистичките филозофски тенденции и да конструираме персоналистичко богословие врз нејзините светоотечки интерпретации дека личноста Божја има онтолошко првенство над Неговата суштина, па дури и дотаму да се заклучува дека Бог како личност, односно, ипостасот на Отецот, со причинување на Божјото постоење како Света Тројца, всушност ја произведува и самата Божја суштина како некаков феноменолочки извод, метафорички комплекс и алегориски синоним на личното постоење.

Posted in на македонски јазик | Напишете коментар

Раскол и благодат

Раскол је у суштини протест против Цркве. Њиме се изражава сумња у аутентичност цркве, негира се природа Њеног живота и оповргава истинитост Њеног предања. Једини разлог за раскол је гордост као тужна последица недостатка љубави код оних који у таквом положају бораве. Такође, раскол је и најпогодније душевно стање за зачеће и развој свакакве богопротивне заблуде, ради чега се и показао као главни узрок свих јереси, т.ј. свејерес.
Расколник оправдава своје понашање измишљањем недостатака у вери и животу Цркве , постајући јеретик по својој зловољи. То се, пре или касније, дешава се свим расколницима. Најприје, несрећни због свог положаја у Цркви, оптужују Њу за неправилност у организовању Црквеног живота, т.ј. за еклисијалну јерес, да би затим, након што се продуби јаз који су сами створили одвајањем од Христа и остајући лишени Његове благодати датој заједници Духа Светога, потпуно изобличили веру према страстима својих срца, постајући јеретици.
У нашем случају (у Републици Македонији), гордост раскола се појавила кроз покушај да се конституише независна црква изван живог предања историјске Православне Цркве присутне на овим просторима, а на основи антицрковне претпоставке о дисконтинуитету у предању Цркве и права наслеђивања прејемства благодати самоиницијативним и произвољним обновљањем Охридске Архиепископије након 200-тине година од њеног укидања и историјског нестанка. Да би срамота била већа, све је то учињено без учешћа канонског епископа, т.ј, без пуноће дарова Духа Светога у Цркви, садржаних у Њеним светим тајнама.
Међутим, Православна Црква је једна и једина која поседује пуноћу благодатних дарова Духа Светога и свако који на било какав начин одступа одвајајући се од Ње – дали преко јереси, шизме, илити унутар неке друге произвољне збирштине, тиме губи и причасност благодати Божјој. Помесна Црква проистиче и добија постојање од Саборне и Васељенске Православне Цркве, према чему, у расколу никада не може постојати истинска благодат, изостају просветљени духовници, као и непреластна (умно-срдачна) молитва, а из јединог и простог разлога што, када би у срцима шизматика пребивао Дух Свети, Он би и Сам вапио њиховим молитвама: “Ава, Оче”, не задуго услед чега би и они сами постали свесни својих грехова и положаја у односу на спасење и вечни живот у Исусу Христу.
Управо о таквом је стању реч и у случају са шизматицима из Републике Македоније. Наиме, немајући одговарајуће оправдање за своје упорито опстојавање у неблагословљеном положају, духовне апологете и вође раскола, поступајући према погубним саветима противника њиховог спасења, покушавају да оптуже Цркву од које су се по својој вољи одвојили (Пећку Патријаршију), ни мање ни више, него за оскудицу духовних дарби и просветљених духовника, што само по себи, представља нечувену и ужасавајућу хулу на Духа Светога.
Њихова се лукавост и препреденост огледа у томе што, овакву своју беспримерно дрску тврдњу поткрепљују другом лажју о наводним изостанком дара умносрдачне молитве код претставника свештенства и верног народа Српске Православне Цркве, чиме се ниједан који према степену својег унутрашњег смирења пред Богом заиста благодатно поседује, па био он клирик или мирјанин, управо ради тога да не би изгубио или осквернио такав дар Духа Светога, као и да не би постао пленик прелести нечастивога, никада не би дрзнуо да то јавно декламује и промовише као какво умеће којим је „овладао“ и вештину коју је „усвојио“, а најмање као разлог и повод да се тиме хвали и преузноси са презрењем према својој браћи у Христу Дародавцу и Спаситељу.
Ипак, онима који покушавају да оправдају свој раскол прелешћу у којој су запали и коју доживљавају као присуство благодати до ступња просветљења, па, чак и обожења пропраћеним наводним даром сталне умносрдачне молитве, можемо покушати указати помоћ и упутити их на сведочанства светих отаца, према чијем најверодостојнијем предању, постоје три главна услова да би неки човек био удостојен и доживео истинско присуство Божје благодати приликом бављења умносрдачном молитвом. Први услов је да човек има искрено и скрушено покајање. Други је услов да се човек не подвизава ради доживљаја присуства благодати и да се не сматра достојним истог, а услов изнад свих услова јесте тај који налаже да пре свега, имамо пуно евхаристијско јединство са Православном Црквом.
У противном, овца која се одвојила из стада биће растргнута од вукова, т.ј, запашће у душепогубну прелест. Такви људи, који немају јединство са Црквом, а истовремено налажу себи подвиг стицања дара умносрдачне молитве или других духовних дарова благодати Божје, као што су на пример духовништво, свештенство и слично, постају лак плен ђавола и у зависности од сопствене субјективне представе благодати, доживљавају виђења обмањиве светлости коју им ђаво приказује, како би их учинио зависним и понизним слугама својих лажи.
У духовном животу постоје одређени показатељи и репери духовне зрелости, а такође и методолошка искуства о начинима духовног узнапредовања, али не постоје строга правила и механизми систематског автоматизма у одвијању духовног живота и достизања духовног јединства са Богом у Духу Светом, које је путем речено, по својој природи дубоко харизматска појава, из разлога што једино Бог познаје срце сваког човека, не само унеколико боље од других, већ, утолико више и од њега самог, што може изволети открити његовим духовним оцима и старатељима, под условом да и они сами припадају и учествују бивајући посвећени таквом призиву у заједници Духа Светога, т.ј, Свете Педесетнице која се свакодневно остварује у светим тајнама Православне Цркве.
Према томе, стицање ступњева духовног узраста бива искључиво остваривањем Божјег промисла о месту и улози личности човека као учесника и члана Цркве – Тела Христовог. Они који покушавају да привуку благодат изван Цркве, где установљени репери и одлике духовног узрастања и сазревања у потпуности губе свој смисао, такви духовно напредују само према својој коначној и трагичној погибији.
Наиме, према светом предању Цркве, благодат није делатно условљена и ограничена светим тајнама (opus operantum), нити личним достојанством свештенослужитеља (opus operantis) који саслужује Господу у Цркви, али, изван свештеног сабрања она се може пројавити само код оних који искреним кајањем срца, свим својим снагама и из петних жила, непоколебљиво настоје устремљени ка свом спасењу, т.ј, ка најприснијем сједињавању са Православном Црквом. Код свих осталих, не може бити ни говора о даровима благодати Божје, већ о жалосном обманутошћу и опрелашћеношћу.
Јер благодат није сама себи циљ, већ је она оруђе са једином и најпростијом наменом да свакога учини судиоником и сједини Христу у Православној Цркви. Ради тога су и ступњеви духовног узраста потпуно аналогни Црковној и Небеској Јерархији, а права се духовност која је плод благодати, напросто не налази и не остварује код оних који себе подвизавају одвојени од Христа. Њихова је “духовност”, без икаквог изузетка скверна, блудна и демонска, а тиме и директно супротстављена Православној Цркви.
Суштина духовних дарби је у томе да нас приведу и присаједине извору благодати, т.ј, личности Дародавца, Господа Исуса Христа. Због свега тога, нити сама умносрдачна молитва није нека (јогинска) вештина која би могла бити технолошки условљена и опредељива, већ прије је она мистична литургија душе са циљем и сврхом да наш ум преобрази у уму Христовим, а причашћиван од таквога ума да и сав човек постане Божји у Телу Христовом.
Уједно, таква молитва представља и својеврсно јеванђеље душе, т.ј, њено поистовећивање са домостројом спасења откривеним и преданим нама животом Христовим, јер ум човека који напредује у бављењу умносрдачном молитвом, силазећи у срце бива пресретнут благодаћу која ће га повести кроз живот Христов, све до саме крсне смрти и васкрсења за живот вечни у Царству Небеском, при чему, ум неких од људи бива уздигнут и узнесен до сагледавања саме Таворске светлости, постајући сведоци Његовог Преображења.
Када се по први пут отвара срце, тамо сусрећемо Христа и изненада постајемо сурово и до бола свесни о величини Његовог снисхођења и милосрђа према нама, о несравњивости и неупоредивости Његовог дела и љубавне жртве учињене за нас, а са друге стране, у пуном нам се светлу откривају сви греси и наша бестидна недостојност такве Његове жртве, ради којег болног сазнања, из нашег срца одједном навиру прави потоци и реке суза које нас умивају од главе до пета, погружавајући нас благодаћу крштења и претварајући сав сустав нашег бића у ум.
Умносрдачном молитвом најпре бива исцељена снага нашег ума, затим се утврђује његова истрајност у свакој врлини, да би на крају, наш ум био посвећен у делатни орган Христов, т.ј, благодати Божје у Духу Светом.
Ето, такав је смисао дара умносрдачне молитве који нам се даје само да би постали Тело Христово и да би се припојили Цркви, а не узалуд или ради преузношења изнад других, него, након што смо примили божанствену храну, да се не би поново као псета враћали својим пређашњим бљувотинама, упропашћавајући и сакривајући дароване нам таланте, већ да би их уложили онамо где ће нам се они умножити, нигде другде, но у Православној Цркви Божјој.
Такође, не требамо губити из вида да је сама литургија Православне Цркве живи приказ истинске духовности, т.ј, присуства, догађања и остваривања хришћанског духовног живота. За нас је духовност пре свега наше учешће у литургији као заједничком делу свих православних хришћана, које управо јесте остварење живота Христа Бога у нашем животу и у нама самима. Начин и ниво таквог нашег учешћа јесте заправо најтачнија мера нашег духовног узраста у савршеном човеку и Богу, Христу Спаситељу.
Ако пажљивије посматрамо заробљенике и слуге раскола, према духу којим њихова појава одише, убрзо ћемо запазити једну жалосну карактерну црту њихове гордости која се духовном терминологијом назива симонијом. Она се огледа у томе што они, не бирајући средства и не марећи о законитошћу својих поступака, буквално срљаљу ка стицању духовних харизми ради угађања својој сујети, острашћено настојећи да се по свакој цени духовно уздигну изнад других, не оклевајући чак ни да направе себи цркву по мери своје умишљености и преузнешености, без истинске благодати и без Христа.
Наравно, такве су тежње плод њихове трагичне помаме и у стварности они никада неће нити приближно смогнути узнапредовати у бављењу умносрдачном молитвом до истинске хришћанске мере, како би и сами постали оруће благодати Божје у Духу Светоме. Очито да је њихово интересовање, искуство и схватање о духовности веома ограничено и површно, а пре свега погрешно мотивисано, ради чега је и њихово бављење Исусовом молитвом стерилно, т.ј, неспособно да им донесе најузвишенији плод духовног живота – њихово истинско покајање и смирење пред Богом.
У противном, уколико би ови људи заиста били причасни благодати, они би најпре постали свесни чињенице да су самовољним проглашењем аутокефалног статуса у оквиру Православне Цркве, заправо, грубо погазили начело Њене саборности које је од кључног значаја за саму природу Цркве, чиме су и саме себе одсекли и искључили из Христа. Уосталом, прекидањем заједништва и општења са Црквом у Светом Причешћу, лишавамо се самог Духа Светога и Његових благодатних дарова у којима се свакако убраја и дар умносрдачне молитве, али и дар епископства, свештенства, хришћанства, каои и сваки други дар љубави Божје, будући да према предању светих отаца, нема другачијег хришћанства, нити, неког другог Христоса и благодати, а нема ни другачије истине, нити, неког другог живота и спасења – ничега од свега тога нема без Православне Цркве и свега тога има једино у Православној Цркви.
Суочени са аргументима и фактима о немогућношћу поседовања пуноће благодати Божје у стању свесног и упорног раскола са Православном Црквом, као и о неодрживости и потпуне невалидности себеоправдивања осућивањем и унижавањем личног достојанства свештенства и чланова Цркве, духовни лидери ове јадне отпадије, у својој дубокој острашћености да по свакој цени бране и оправдавају свој незавидни положај, иду и корак даље, прибегавајући чак и директном искривљавању и изобличавању учења светог предања Цркве по питањима вере о начину остваривања јединства човека са Богом, избацивајући тезу о својеврсном двојству у успостављању односа припадања и јединства са Христом Богочовеком, т.ј, о неовисном и одвојеном постојању тзв. “видљивог” и “невидљивог” сједињавања човека са Богом, аналогно чему, употребљавају и квалификације о некаквом “формалном” и “суштинском” (ваљда неформалном) јединству, које се, према њиховом тврђењу (а вероватно и страсној потреби), могу остварити и досећи потпуно неусловљено једно од другога.
Тиме, ови људи тврде да је јединство које се остварује у светим тајнама Цркве само формалног или симболичког карактера без стварног и суштиског значаја и да јединство човека и Бога у пуноћи Његове благодати, уствари може бити достигнуто и без фактичког учешћа у Телу Христовом, т.ј, једним спиритистичким приступом, практицирањем својеврсног парадуховном, парамолитвеном и у крајњој инстанци, парацрковном начину живота, којим се механички, без живе повезаности и укључености подражава (имитира) предање Православне Цркве, попут бављења неком научном дисциплином или техничком вештином.
Уједно, овакво њихово тврђење имплицира да јединство у чаши са Телом и Крвљу Христовим, уствари представља непотпуно, спољно, привидно и само формално сједињење са Христом у оквирима наше и Његове људске природе, т.ј, да постоји другачије, невидљиво и духовно сједињавање према Његовој божанствености које би према њима, обавезно морало претходити и може бити успостављено и остварено потпуно назависно од првог, исправношћу вере и подвига појединаца (са нагласком на бављењу већ поменутом Исусовом молитвом), без обзира дали они имају евхаристијско јединство са Црквом или се (попут њих самих) самоорганизују у паралелним, квази-црквеним заједницама.
Овим утилитарним раздвајањем сједињења са Богом у два различита чина, коме шизматици нагињу покушавајући да докажу да је и у њиховом положају својевољне одвојености и раскола, ипак могуће поседовати какву-такву благодат и јединство, ови несрећници несвесно понављају, актуелизују и себе идентификују са једном одавно осуђеном христолошком јересју, којом се дословно прокламовала дволичност ваплоћеног Слова и упоредо са постојањем двеју природа и суштина, паралелно постојање и двеју личности Христових, аналогно чему, подобно нечастивом учењу древног јеретика Несторија, они афирмишу могућност посебног сједињавања са човеком Исусом, а сасвим другачијег сједињавања са Логосом и Сином Божјим
Ипак, свакоме који у себи има бар мало истинског покајања и смирења, јесте више него јасно да не може бити ни говора о таквом раздвајању, јер, онамо где постоји јединство са Богом, било да се ради о појединцу или о заједници, такво је јединство уједно, формалног и суштинског карактера, а када то јединство на било какав начин изостаје, онда се то дешава у потпуности.
Ако овакво њихово нетачно христолошко схватање пројектујемо у домену еклисиологије и њиховог стања раскола, видећемо да се оно директно дотиче чину помињања поглавара помесних Цркава у молитвама на Светој Литургији, који није некакво субјективно произвољење свештенослужитеља, већ, произношење саборног сазнања Цркве о себи и својим члановима који је сачињавају у одређеном историјском моменту, а такво видљиво и формално изражено јединство, као уосталом и сва друга чинодејства Свете Литургије и црквених богослужења, представљају манифестацију унутарњих својстава Цркве, једно од којих јесте и Њена јединственост, т.ј, Њено јединство.
Према томе, евхаристијско заједничарење јесте врховни критеријум припадања и јединства са Христом у Православној Цркви у коме су уједно садржани, како човечански, тако и божански аспекат јединствене личности Христове, а дали смо у благодати или у прелести најтачније можемо познати по томе, дали ревнујемо за својстава Цркве напоменутим у Символу наше православне вере, или против њих.

Posted in на српском језику | Напишете коментар

Последен збор

Не остана многу, возбудата спласна,
И џагорот стивна и вревата згасна.
Метежот силен во неврат го снема,
Избледеа сенки и исчезна трема.

Мислата дива воздишка ја впрегна,
Во срцето оган, молскавица жегна.
Солзите капат, излеваат немир,
Брегот се рони од бескраен свемир.

Прегратка блага топло ме приви,
Ги облеа светлина дамарите сиви,
Милозвучен пој во гради ми ѕвони,
а целебен мирис ноздрите ги полни.

Струните мои окрутеа веќе,
А бедрата трнат, венеам к`о цвете.
Болката страдна другарка ми стана,
Привикнав на немоќ и на лута рана.

Духот е нестрплив и пред порти цупка,
Наслушнува чекор дал` в лисјето шушка.
Промена нова Господарот спремил,
Во одежда царска го облекол и примил.

Posted in Поезија | Напишете коментар